Kroniki egipskie

Na mroźne wieczory

2012-02-02T19:54:00.009+02:00

Zanim wrócimy do tematu burz piaskowych (na razie się wypogodziło ;) i aby ocieplić mroźną atmosferę za Waszymi oknami, chciałam Was zabrać w wirtualną podróż wokół piramid w Gizie.

Zobaczcie koniecznie: Wirtualna podróż wokół piramid.

* * *
Zobacz także:
Na zimowe poranki ...
Rozdwojenie jaźni, czyli o pogodzie w Egipcie
Ach jak przyjemnie

Burza piaskowa

2012-01-30T17:29:00.006+02:00

Zdjęcie z dziś. Więcej już wkrótce.

* * *
Przeczytaj także:
Quiz: Sprawdź, gdzie mieszkasz!
Wiało ...
Piaskowanie na śniadanie
Posty związane z pogodą w Egipcie

Egipskie osły

2012-01-29T23:26:00.007+02:00

Kiedy zastanowimy się z jakimi zwierzętami kojarzy nam się Egipt – w pierwszej kolejności pomyślimy o wielbłądach pod piramidami w Gizie. Okazuje się jednak, że zwierzęta najbardziej rozpowszechne w kraju nad Nilem to nie, przystosowane do pustynnego życia, wielbłądy, lecz osły świetnie sprawdzające się w wioskach skupionych w dolinie Nilu, czy oazach. Widok osła wiozącego na swoim grzbiecie pasażera, czy ciągnącego wóz, jest obrazkiem bardzo typowym dla krainy faraonów, niezależnie czy znajdujemy się w wiosce niemal na końcu świata, czy na ruchliwej drodze w większości dużych miast. Osioł i jego pasażer w galabiji, z nogami zabawnie podskakującymi w rytm marszruty mógłby wręcz stanowić znak rozpoznawczy Egiptu, oczywiście zaraz po piramidach.

Osioł udomowiony został w Egipcie lub Mezopotamii około 4.000 lub 3.000 lat p.n.e., prawdopodobnie wcześniej niż koń. Pomimo, tego polowania na dzikie osły były kontynuowane, co zostało przedstawione na jednym z malowideł w grobie Tutenhamona. Od czasu udomowienia minęło około 6 tysięcy lat, a osły wciąż wykonują tę samą pracę.

Osły miały swoje pięć minut w czasie bitwy pod piramidami w 1798 roku, między armią Napoleona, a mameluckimi władcami. Generał Maximilien Caffarellie wypowiedział w czasie bitwy pamiętne słowa "Uczeni i osły do środka", chcąc chronić zarówno licznych, towarzyszących Napoleonowi w czasie wyprawy naukowców francuskich, jak i zwierzęta służące im w Egipcie jako środek transportu.

Na moście w Kanatir

W Oazie Dakhla

Taksówki w Oazie Siwa (więcej)

Mieszkańcy Oazy Siwa w tradycyjnych strojach w niezmiennym od setek lat pojeździe, może z wyjątkiem współczesnych opon

Szerokiej drogi!

* * *
Przeczytaj także:
Rydwany i osły
Wielbłądy po horyzont
Targ wielbłądów w Birkash

W oczekiwaniu, co przyniesie jutro ...

2012-01-24T16:36:00.019+02:00

Jutro mija dokładnie rok od wybuchu egipskiej Rewolucji. Święto narodowe i dzień wolny od pracy. Gazety prześcigają się w podsumowaniach, co wydarzyło się w czasie tego roku, które nadzieje zostały (nie)spełnione. Tematem numer jeden w dzisiejszych rozmowach jest co wydarzy się jutro. Egipcjanie z przestrachem oczekują, że COŚ musi się wydarzyć. Zobaczymy ...

Polacam artykuł w Egypt Independent (dawniej Al Masry Al Youm):
Rocznica Rewolucji - dzień protestu, czy świętowania

* * *
Na szczęście tajemnicze COŚ się nie wydarzyło ;).
Dobre zdjęcia z obchodów pierwszej rocznicy Rewolucji na Placu Tahrir znajdziecie na The Big Picture.

* * *
Przeczytaj także:
Dzień jak co dzień
Dziecko Rewolucji
Ana Masrija

Z notatnika Chrisa: Dywany w mieście mężczyzn

2012-01-17T15:38:00.006+02:00

Jadąc do Afganistanu trudno jest sobie wyobrazić, co zastanie nas na miejscu. Ostatnie trzydzieści lat nie rozpieszczało tego kraju. Najpierw przyszli Czerwonoarmiści, potem ich miejsce zajęli Talibowie, a na koniec wojska NATO starały się pogonić Talibów, co przerodziło się w stan pewnej równowagi sił, w którym siły NATO i wojska afgańskie kontrolują miasta i kilka dróg, a Taliowie kontrolują prowincje i pozostałe szlaki komunikacyjne.

Okolice Kabulu

Wszystkie te przypadki afgańskie mają swoje wizualne odzwierciedlenie w Kabulu. Miasto jest mieszanką szarych komunistycznych bloków mieszkalnych, klasycznych afgańskich domów parterowych, wielu ruin, wszechobecnego pyłu i ubóstwa mieszkańców. Do tego broń – każda rodzina jest wyposażona w karabiny AK47, na ulicach uzbrojeni ludzie stoją co 20 metrów, a wszystkie obiekty rządowe, siedziby lokalnych dużych firm, hotele i wille wynajmowane przez firmy z całego świata mają stałą ochronę w postaci kilku do kilkudziesięciu uzbrojonych i wyposażonych w kamizelki kuloodporne ludzi. Wille przerobione na przedstawicielstwa firm mają w środku dodatkowe systemy zabezpieczeń, wydzielone schrony oraz w korytarzach wstawione dodatkowe ścianki żelbetowe, zza których można dość skutecznie kontratakować potencjalnych napastników. Balkony obłożone są workami z piaskiem, a okna muszą być szczelnie zasłaniane po zmierzchu, aby nie kusić złego.

Talibowie pochodzący głównie z pogranicza afgańsko-pakistańskiego (reprezentujący obie te nacje) dają o sobie regularnie znać i starają się zdestabilizować kraj na wszelkie sposoby, aby móc łatwiej handlować masowo produkowanym tu opium. W tym celu dokonują przynajmniej raz w miesiącu ataku bombowego lub wysyłają kilkuosobowe oddziały, aby zaatakować jakiś obiekt w Kabulu i taki stan rzeczy potrwa tu pewnie przez wiele kolejnych lat. Co ciekawe bojownicy poza placówkami i bazami amerykańskimi lubią też atakować Hindusów, ich ambasadę i przedstawicielstwa firm, co jest koronnym dowodem na to iż Pakistan, a przynajmniej Pakistańczycy mają ogromne wpływy wśród Talibów, a pewnie też stanowią większość w ich szeregach.

Przemierzając kabulskie ulice zauważa się jeszcze jedno, a właściwie nie zauważa się … kobiet. Wszędzie są niemal wyłacznie mężczyźni. Oni handlują, kupują, dostarczają, rozmawiają, piją herbatę, … istnieją. Kobiety pojawiają się w ścisłym centrum – na szczęście większość z nich nie zasłania twarzy, a jedynie nieco zakrywa włosy.

Targ dywanów

Wypada jeszcze dorzucić kilka słów na temat słynnych afgańskich dywanów. Jest taki dziedziniec wśród afgańskich bloków, przy którym znajduje się kilkadziesiąt sklepów z dywanami. Wybór jest ogromny, a ceny rozpoczynają się zazwyczaj od stu dolarów amerykańskich za sztukę – wszystko zależy od tego z jakiego materiału jest zrobiony dywan – jedwabne są najdroższe oraz najbardziej delikatne i najlżejsze.

Ceny zależne są także od wielkości dywanu,każdy centymetr bieżący ma swoją cenę, oraz jego wieku - dywany z wełny nabierają dodatkowej wartości wraz z upływem lat i stopniem zużycia, poniewż stają się bardziej gładkie i miękkie. Ostatecznie cena zależy też od miejsca, w kórym dywan wyprodukowano. I tutaj jest największa różnorodność, ponieważ w samym Afganistanie dywany tka się niemal w każdej wsi, a każda wieś lub przynajmniej region ma swoją specyfikę, swój styl, odmienną kolorystkę, wzornictwo, barwniki i kilka innych cech. Sprzedawcy rozkładają przed kupującymi tuziny dywanów, od których aż mieni się w oczach. Ceny też zmieniają się jak w kalejoskopie – każdy dywan ze względu na opisaną powyżej kombinację cech jest osobno wyceniany i nie należy spodziewać się, że zostawi się tutaj mniej niż sto do kilkuset lub nawet kilku tysięcy dolarów. Targowanie się z tutejszymi sprzedawcami też jest odmienne niż na przykład w Egipcie – tutaj ceny nie są aż tak mocno zawyżane i zazwyczaj ostateczna wartość dywanu mieści się w granicach 65 do 80 proc. ceny wyjściowej.

W królestwie dywanów

Miałem też wrażenie że sprzedawcy wręcz kochają swoje dywany. Nigdy sami nie wchodzą w butach do swojego sklepu, dywany rozkładają i składają delikatnie, opowiadają obszernie o specyfice każdego z nich i układają je w misterne, równe stosy prawie pod sam sufit.

Kończąc mogę tylko dodać, że i ja tam byłem i dywan kupiłem…

* * *
Z Notatnika Chrisa polecamy także:
Kraina Arki Przymierza
Piramidy Czarnych Faraonów
Kije do jedzenia, czyli sudańskie przysmaki

Klasztorne zagadki

2012-01-12T12:24:00.001+02:00

W czasach naszego dzieciństwa Pan Samochodzik przemierzał zamki Templariuszy w poszukiwaniu skarbów i przygód. Poszukiwał symboli, znaków, wskazówek, a my oglądaliśmy to wszystko z zapartym tchem w telewizji. Nieco później Indiana Jones poszukiwał Arki Przymierza, podróżował przez indyjską dżunglę czy narażał życie wchodząc do starożytnej świątyni, w której został ukryty Święty Graal. Spostrzegawczość i wiedza obu poszukiwaczy była kluczem do ich sukcesów, musieli dokładnie znać historię oraz umieć odszukać i odczytać wszystkie symbole i informacje ukryte w malowidłach, rzeźbach, starych księgach czy nawet kształtach terenu lub budowli.

Jeśli chcecie doświadczyć podobnych wrażeń, to zapraszamy do odwiedzenia egipskich klasztorów. Każde malowidło zawiera ukryte znaki, rzeźbione drzwi kryją symbole (więcej), a jeśli dobrze prześwietlić podłogi, można odszukać pod nimi ukryte pomieszczenia, które kiedyś zasypał piasek pustyni lub budowniczowie kolejnych budynków klasztornych.

Symbolika malowideł przedstawiających Chrystusa:
- układ palców prawej dłoni układa się w litery „Alfa” i „Omega” – pierwszą i ostatnią literę alfabetu alfabetu greckiego - symbol doskonałości i wszechmocy Boga,
- ilość widocznych części palców tej dłoni (każdy z palców poza kciukiem dzieli się na 3 części, zgodnie ze sposobem w jaki się zginają) równa jest 10, co z kolei odnosi się do pierwszej litery imienia Zbawiciela „Jezus”. We wszystkich alfabetach łacińskich jest to właśnie dziesiąta litera.
- szeroko otwarte oczy symbolizują jasność umysłu i mądrość.
- małe usta oznaczają powściągliwość w mówieniu i wypowiadanie wyłącznie przemyślanych i potrzebnych zdań.

Wizerunki świętych także mają ukryte znaczenia, np.:
- większe uszy świadczą o gorliwym słuchaniu bożych wskazówek,
- w raju wszyscy będą sobie równi tak więc postacie świętych także powinny być jednakowej wielkości. Jeżeli jednak jeden z nich był za życia stanowczo niższy – pod stopami malowano mu niewielkie wzniesienie, które pozwalało na zrównanie go z pozostałymi,
- w raju wszyscy będą pięknie wyglądali, tak więc jeżeli jeden z nich nie był w pełni doskonały, np. święty Szymon stracił oko, na obrazach malowany był bez tego oszpecenia.

Pod podłogą klasztoru Św. Antoniego kryją się dawne pomieszczenia, w których przed setkami lat mieszkali mnisi, a w kaplicach wystawione są ciała świętych i błogosławionych oraz takie ciekawostki jak drewno z krzyża, na którym umarł Jezus. W klasztorze Św. Samuela trzeba zejść kilka metrów pod ziemię, aby dotrzeć do kaplicy wybudowanej w IV wieku przez pierwszych tutejszych mnichów – kaplica ta była przez wiele wieków zasypana piaskami pustyni.

Podobnie jest w pozostałych egipskich klasztorach, gdzie dodatkowo zachowało się wiele malowideł i innych znaków. Trzeba naprawdę dobrego przygotowania oraz dużej wiedzy, aby dostrzec wszystko, co ukryte jest pod pozornie przejrzystymi obrazami, gdyż niemal każdy zakamarek kryje ślady dawnych historii oraz stare tajemnice.

* * *
Zobacz także:
Kącik podróżnika, czyli to warto zobaczyć w Egipcie
Wszystkie posty związane z Koptami

Pierwsi mnisi

2012-01-10T14:18:00.005+02:00

Historia głosi, że święty Paweł z Teb udał się na pustynię w czasie prześladowań chrześcijan, które miały miejsce w połowie trzeciego wieku, a po ustaniu prześladowań postanowił kontynuować życie pustelnika. Wszystko to miało miejsce w Egipcie, na wybrzeżu Morza Czerwonego, około 130 km na południe od Suezu.

Niedługo potem podobną drogę wybrał Święty Antoni, który podobnie jak Paweł pochodził z bogatej rodziny, ale kierując się nakazami Ewangelii, rozdał majątek ubogim aby oddać się całkowicie modlitwie i doskonaleniu swojej wiary. Antoni, po latach spędzonych w grocie nad Nilem postanowił przenieść się na pustynię. Co ciekawe, dotarł do miejsca położonego zaledwie 20 kilometrów od groty, w której mieszkał święty Paweł. Obaj pustelnicy przez długi czas nie wiedzieli o swoim istnieniu, aż do początku czwartego stulecia.

Jedynym pożywieniem św. Pawła było pół chleba przynoszone codziennie przez kruka. Pewnego dnia św. Antoni udał się z wizytą do św. Pawła i wówczas kruk przyniósł cały chleb, co pokazuje malowidło znajdujące się w najstarszym kościele w klasztorze św. Antoniego.

Św. Antoni z wizytą u św. Pawła i kruk niosący im chleb

Świętemu Antoniemu niemal od początku jego życia pustelniczego towarzyszyła grupa naśladowców, która została uznana za pierwszy zakon na świecie. Miejsce ich zamieszkania na pustyni wyznacza dziś wspaniały klasztor obronny - najstarszy klasztor na ziemi. Jest to miejsce niezwykle urokliwe, wręcz magiczne. Panuje tu spokój, harmonia i idealny nastrój do kontemplacji. Nie zawsze jednak było tu tak spokojnie. Klasztor niejednokrotnie był atakowany przez beduinów, rozmaite armie najeżdżające ziemie Egiptu i w końcu przez muzułmanów chcących zniszczyć tutejsze chrześcijaństwo. Aby łatwiej się bronić, cesarz Dioklecjan wsparł mnichów przy budwie murów obronnych i wieży, do której dostęp był blokowany mostem zwodzonym. Mimo wielu trudnych momentów, klasztor przetrwał, a obecna wspólnota liczy stu dwudziestu mnichów.

Klasztor św. Antoniego

Mnisi nie poprzestają jednak na rozmyślaniach i modlitwie. Każdy z nich ma obowiązek pracować i pomagać innym. Obowiązek pracy obejmuje każdego, łącznie z najstarszymi zakonnikami. Wokół klasztoru mnisi wybudowali też kilka fabryk, w kórych obok nich samych, pracuje wielu okolicznych mieszkańców.

Nie jest łatwo zostać „mnichem od Świętego Antoniego”. Chętnych jest co roku wielu – zawsze znacznie ponad stu, a miejsca są zaledwie dwa. Kandydaci muszą mieć wyższe wykształcenie, kilka lat pracy, co daje im pewne życiowe doświadczenie i dopiero wówczas mogą starać się o przyjęcie do wspólnoty. Wybrani kandydaci przez pięć lat uczą się życia zakonnego i dopiero po tym czasie kończą nowicjat i otrzymują święcenia zakonne.

Dzień zakonników rozpoczyna się wspónym śpiewaniem psalmów od czwartej do szóstej rano, następnie do ósmej trwa msza, po której przychodzi czas na poranny posiłek. Dalej jest praca, a po południu o piątej znów wspólna modlitwa, kolacja i ostateczne zakończenie dnia. Tworzy to równomierny tryb życia, modlitwy i pracy mnichów, którzy kontynuują dzieło świętego Antoniego.

Strona internetowa klasztoru św. Antoniego

* * *
Przeczytaj także:
Klasztory w Wadi Natrun
Koptowie - potomkowie faraonów
Drzwi Symboli

Święta u świętego Antoniego

2012-01-08T21:03:00.014+02:00

Święta, Sylwester oraz Koptyjskie Boże Narodzenie, które było zaledwie wczoraj, przemknęły w oka mgnieniu, prawie bez śladu na blogu. Aby lepiej poczuć tę świąteczną atmosferę, w kraju przez który podróżowała Święta Rodzina i w którym narodziła się tradycja monastycyzmu (życia we wspólnocie zakonnej) udaliśmy się dzisiaj do znajdujących się niemal nad Morzem Czerwonym koptyjskich klasztorów Św. Antoniego oraz Św. Pawła. Dowiedzieliśmy się wielu ciekawych rzeczy, nie tylko o tych przepięknych obronnych klasztorach, ale i o symbolice w ikonografii koptyjskiej.

Dziedziniec otoczonego murami obronnymi klasztoru Św. Antoniego

W oczekiwaniu na relację z dzisiejszej wyprawy polecamy:
Koptyjskie Boże Narodzenie
Koptowie – potomkowie faraonów
Drzwi Symboli
Klasztory w Wadi Natrun

Zaczarowana dorożka

2012-01-07T21:10:00.008+02:00

... Zaczarowana dorożka
Zaczarowany dorożkarz
Zaczarowany koń ...

* * *
Zobacz także:
Koptyjskie Boże Narodzenie
Pocztówka z Kairu
Co kryje nazwa?

Prezentowe pogotowie

2011-12-22T21:11:00.008+02:00

Święta tuż, tuż. Pierniki upieczone, zakupy zrobione ...
Pozostały jeszcze ostatnie przygotowania. Osobom, które w przedświątecznym galimatiasie wciąż szukają prezentów dla najbliższych chciałam podsunąć kilka książkowych pozycji "prosto z Egiptu", aby podczas zimowych wieczorów, siedząc w wygodnym fotelu obdarowani mogli myślami przenieść się w cieplejsze klimaty:

Khaled Al Khamisi "Taxi" - barwne opowieści kairskich taksówkarzy.

Nadżib Mahfuz "Opowieści starego Kairu" - saga rodziny egipskiego kupca przenosząca nas w urokliwe uliczki islamskiego Kairu.

Leila Aboulela "Arabska pieśń" - przepiękna, przesiąknięta sudańskim słońcem historia wpływowej rodziny i dwóch żon żyjących w dwóch odrębnych światach.

Barbara Wood "Ulica Rajskich Dziewic" - pełna tajemnic saga rodzinna osadzona w historii współczesnego Egiptu.

Osobom, które wybierają się w najbliższym czasie do Kairu chciałam polecić lokalne prezenty, nie tylko na Boże Narodzenie:
Prezentów czar cz.1
Prezentów czar cz.2

* * *
Zobacz także:
Warto przeczytać, czyli egipskie lektury obowiązkowe

Przesłanie od irańskich do egipskich kobiet

2011-12-05T10:19:00.006+02:00

* * *
Zobacz także:
Iran: Perskie sentymenty
Na zimowe poranki ...
Cairo Life

Z notatnika Chrisa: Jedna z najmniejszych piramid

2011-12-03T22:27:00.009+02:00

Niewiele pozostało już egipskich piramid, na których nie postawiliśmy jeszcze naszych stóp. Starożytni przodkowie obecnych Egipcjan wybudowali nieco ponad sto takich budowli, z czego niemal wszystkie były grobowcami królów, królowych i możnych tamtego świata. O piramidzie, do której udało się nam dotrzeć w ostatnich tygodniach niewiele wiadomo. Kiedyś przemknęła jedynie informacja o tym, iż była to tak zwana „piramida kultowa”, czyli że nie była grobowcem.

Jest to niewielka budowla położona na obrzeżach oazy Fajum i trzeba przyznać że łatwiej można tę piramidę odszukać w Google Earth niż w terenie (29°22'57.48"N, 31°3'13.30"E). Po zjechaniu z autostrady wiodącej do Asjut rozpoczęliśmy rajd po lokalnych egipskich dróżkach, na których asfalt bywa czasami, kurz niesie się gęsto, a lokalni ludzie spoglądają na turystów z bardzo szczególnym wyrazem twarzy, w stylu „chyba się wam coś … pozajączkowało, że tu przyjechaliście”.

W końcu GPS powiedział, że to gdzieś tu. Skierowaliśmy się w stronę okolicznych pagórków i …
… i zauważyliśmy jak w naszą stronę biegnie grupa męskich osobników w wieku od kilkunastu do trzydziestu lat. Posypała się standarowa seria pytań – skąd jesteśmy, co tu robimy, itd. Na nasze pytanie, jak dojść do piramidy, odpowiedzieli, aby lepiej tam nie chodzić, bo ktoś może nas zastrzelić. Jakoś nie brzmiało to przekonująco, więc postanowiliśmy jednak odszukać cel naszej wyprawy. W końcu po przedarciu się przez kilka pagórków i piaszczystych dolin, naszym oczom ukazała się „Piramida w Sila”. Jest to nieduża budowla o podstawie 20x20 metrów, która z biegiem lat straciła wiele ze swoich elementów, ale z uwagi na to, że wzniesiono ją na pagórku, musiała kiedyś być widoczna z całej okolicy.

Widok z Piramidy Sila na Oazę Fajum

Obeszliśmy ją dookoła, obfotografowaliśmy, i w tym momencie zobaczyliśmy jak ci sami lokalni Egipcjanie, tym razem w sile około dziesięciu ludzi zbliżają się w naszym kierunku. Cel kolejnego spotkania z nami był prosty, podobnie jak przekaz wypowiadany przez kilku z nich: „Mister, money!”, co brzmiało raczej jak „Dawaj kasę!”, niż jak standardowe egipskie proszenie o datek. Żarty się skończyły. Udało się utrzymać ich w stanie zawieszenia aż do momentu dojścia do samochodów, ale ich żądania przybierały na sile z każdą chwilą, przez co kamienie trzymane w naszych rękach były na wszelki wypadek gotowe. W końcu dostali zwyczajowy „bakszisz”, ale ich natarczywość nie ustawała, przywódca grupy wciąż głośno powtarzał, że chce znacznie więcej, aż …

… aż w końcu słowem-kluczem okazało się egipskie „do widzenia” czyli „ma-assalama”, które wypowiedziane niezwykle stanowczym tonem chyba zbiło go z tropu, po czym pozdrowił nas takim samym zdaniem, kończąc całą tą „miłą” wymianę argumentów. I chyba już na zawsze piramida w Sila będzie się nam kojarzyć bardziej ze słowem „bakszisz”, niż ze starożytnością.

* * *
Przeczytaj także:
Piramidy w lodówce
Błotna piramida
Wszystkie posty związane z piramidami

Wybory

2011-11-28T23:34:00.010+02:00

Mamy za sobą pierwszy dzień wyborów parlamentarnych w Egipcie. Jutro ciąg dalszy. Mamy nadzieję, że nie dosłownie, bo nasza dzielnica została tak zakorkowana, jak jeszcze nigdy. Samochody stały, stały i stały bez nadziei na wydostanie się z korka. Szybciej było pójść pieszo niż dojechać taksówką. Dosłownie. A wszystko dlatego, że wybory są obowiązkowe – kto nie stawi się przy urnie będzie musiał zapłacić karę i to niemałą. Niestety, pomimo kilku miesięcy przygotowań są lokale, w których wybory nie przebiegają zbyt sprawnie. Rano okazało się, że karty nie dojechały na czas, a gdy dojechały należało je jeszcze podstemplować. W związku z tymi opóźnieniami, wydłużono czas otwarcia lokali wyborczych, ale wieczorem w niektórych karty znów się skończyły, więc pomimo spędzenia w kolejce kilku godzin nie wszyscy mogli oddać głosy. Jutro znów mają szansę, ale podobnie jak dzisiaj wielu Egipcjan czeka perspektywa odstania kilku godzin w kolejce.

A tak wyglądało dzisiejsze logo Google

Nastroje Egipcjan są mieszane – dla części z nich możliwość głosowania po upadku reżimu Mubaraka jest przeżyciem i powodem do dumy. Jednak wielu z nich czuje się przytłoczonych mnogością partii i kandydatów, których zupełnie nie znają, co w połączeniu z obowiązkiem stawienia się na wyborach, powoduje u nich frustrację. Bractwo Muzułmańskie, które jest najlepiej zorganizowaną i przygotowaną do wyborów partią, stara się "życzliwie" pomagać obywatelom, np. pomagając wysiadającym na stacjach metra w odnalezieniu właściwego lokalu wyborczego. Cisza wyborcza obowiązuje tylko w mediach, tak więc agitowanie pod lokalami wyborczymi jest dozwolone.

Przy poprzednich wyborach zastanawiałam się dlaczego wychodzący z lokali Egipcjanie mieli jeden palec u ręki zabarwiony na czerwono, który z dumą prezentowali jako dowód uczestnictwa w wyborach. Myślałam, że powodem było uniemożliwienie im wielokrotnego głosowania. Przyczyna jest bardziej prozaiczna – część egipskiego społeczeństwa nie potrafi pisać i czytać, dlatego odcisk palca stanowi odpowiednik podpisu (odcisk palca składany jest także przy zawieraniu małżeństwa). Dodatkowo, aby ułatwić niepiśmiennym głosowanie, partie oraz poszczególni kandydaci, mają swój emblemat, np. wagę, autobus, rakietkę do tenisa, widelec, czy nawet czołg i strzelbę, który pojawia się na plakatach wyborczych, w reklamach, a następnie na kartach do głosowania.

Już niedługo dowiemy się, czego możemy spodziewać się po Nowym Egipcie.

Polecam zdjęcia z wyborów w Egipcie na The Big Picture

Krajobraz przed bitwą

2011-11-26T13:08:00.000+02:00

Wybory za 2 dni, a przedwyborczy Kair wygląda tak:

* * *
Przeczytaj także:
Ana Masrija
Nowy Egipt, czyli krajobraz po Rewolucji
Dziecko Rewolucji

Dzień jak co dzień?

2011-11-23T15:36:00.014+02:00

Protesty na Placu Tahrir trwają i niestety przybierają dramatyczną formę - często dochodzi do starć z policją czy armią. Do polowych szpitali, które znajdują się na obrzeżach Placu, najczęściej trafiają ofiary gazu łzawiącego oraz ranni. Nikt nie wie, jak długo to potrwa. Protesty rozpoczęły się na tydzień przed planowanymi wolnymi wyborami do parlamentu, choć armia trzyma władzę od czasu Rewolucji. Protestujący są zdesperowani i nie chcą ustąpić dopóki armia nie odda władzy cywilom.

Poza Placem życie toczy się normalnym torem – większość społeczeństwa chodzi do pracy, robi zakupy, dzieci chodzą do szkoły. I gdyby nie wiadomości z Placu, które emitowane są w lokalnych radiostacjach co pół godziny możnaby było pomyśleć, że jest to dzień jak co dzień, tym bardziej że we wszystkich lokalnych radiostacjach emitowane są "romantyczne" piosenki o pięknym Egipcie, takie jak:

Dalida "Piękny mój kraj" (Helwa ya Baladi)

Osobom zainteresowanym bieżącymi informacjami z Egiptu polecamy:
Rewolucja w krajach arabskich na Interia.pl
Al Masry Al Youm
Al-Ahram Weekly
Wybory w Egipcie 2011

* * *
Przeczytaj także:
Quo vadis Egipt?
Demokracja w Egipcie
Yalla habibi, czyli o muzyce w Egipcie

Telefoniczne gadżety

2011-11-18T14:03:00.008+02:00

Egipcjanie uwielbiają gadżety, a telefony komórkowe dają szczególne pole do popisu. Większość z nich ma telefony pre-paid w dwóch sieciach, bo przecież raz jeden a później drugi operator ma promocje, z których trzeba skorzystać. Ale jak poprosisz, aby oddzwonili do Ciebie, to okazuje się, że nie mogą bo akurat wyczerpali limit na karcie albo rozładował im się telefon.

Dzwonki do telefonu także pozwalają na kreatywność. Jak dzwonimy do prasowacza to graniu na czekanie rozlega się na cały regulator "Alhamdullilah ...". Ale najbardziej zaskoczyło mnie, kiedy jadąc samochodem usłyszałam męski głos "I'm sorry boss you have text message" ("Przepraszam szefie, ale masz wiadomość tekstową"), który dochodził z telefonu naszego zastępczego kierowcy.

* * *
Zobacz także:
Ratunku, nie mogę oddzwonić!
Egipski Outsourcing
Quiz: Sprawdź, gdzie mieszkasz!

Z notatnika Chrisa: Zakamarki pustynne wokół Wadi Hitan

2011-11-16T11:56:00.020+02:00

Długi egipski weekend (w związku z Eid el Adha) pozwolił na kolejną wyprawę na pustynię. Jako teren naszej eksploracji wybraliśmy obszar na południe od słynnej Doliny Wielorybów (więcej). Jest to miejsce, w którym nie brak pustyni kamienistej, jak i piaszczystej, więc nasze Jeepy zostały dość szybko przełączone na tryb 4x4, aby nie zakopać się gdzieś w wydmie.

Wjechaliśmy w pustynię z drogi wiodącej do Oazy Baharija i po kilku kilometrach dotarliśmy do pierwszego „ogrodu akacjowego”. W tym rejonie pustyni (29°19'42.89"N; 29°55'3.74"E) takich miejsc jest kilka i chyba od wielu wieków ludzie zadają sobie pytanie: „Jak te drzewa potrafią przeżyć w tak suchym miejscu”. Zapewne eksperci od botaniki i geologii mają na to dobre wytłumaczenie, ale akacje na piasku robią wrażenie.

Posuwając się coraz dalej na południe dotarliśmy do „wiszącej skały”, która wygląda jak głowa ogromnego potwora (28°59'2.06"N; 29°59'53.57"E). Postępująca erozja wycięła skałę na wysokości kilku metrów, pozostawiając jej górną część zawieszoną niczym ogromne ramię.

Kolejny punkt na naszej trasie zaznaczony został w rejonie występowania „czarnych gór”, które przed milionami lat powstały w wyniku erupcji wulkanicznych i wylewającej się na powierzchnię magmy (28°56'16.14"N; 30°1'13.68"E). Pagórki robią spore wrażenie, ponieważ ich czarna barwa mocno kontrastuje z otaczającym je szarym i żółtym piaskiem. (Podobne pagórki można zobaczyć na Czarnej Pustyni w okolicy Oazy Baharija).

Potem było jeszcze kilka dorodnych skał i ciekawych kamieni (29°0'33.81"N; 30° 2'35.66"E)

... aż w końcu dotarliśmy do miejsca, które wydało się wystarczająco piękne, aby rozbić tam namioty (29°5'9.92"N; 30°11'54.89"E). Tuż obok namiotów mieliśmy skałę o ciepłej żółtej barwie, a przed nami jak okiem sięgnąć rozciągało się kilkukilometrowe pasmo wydm. W świetle zachodzącego słońca wszystko wyglądało bajkowo, a do tego mogliśmy wsłuchiwać się w absolutną ciszę, która nawet na pustyni nie zawsze jest słyszalna (szczególnie, gdy wokół biegają dzieci, które tym razem zostały w domu ;).

Jak mówi Wielka Mądra Księga: „I tak upłynął wieczór i poranek - dzień pierwszy.”

* Pierwsze dwa zdjęcia publikujemy dzięki uprzejmości Piotra, który towarzyszyl nam w wyprawie. Dziękujemy :)

* * *
Zobacz także:
Wieloryby na pustyni
Oblicza pustyni
Mapa Oazy Fajum z zaznaczonymi miejscami wartymi odwiedzenia

Quo vadis Egipt?

2011-11-14T20:36:00.009+02:00

Pierwsze „demokratyczne” wybory w Egipcie zbliżają się wielkimi krokami. Już dziś wszystkie ronda w naszej dzielnicy „ozdobione są” przedwyborczymi plakatami, a ponoć to nic w porównaniu z tym jak wyglądają okolice zamieszkiwane głównie przez Egipcjan. Już dziś wszyscy zastanawiają się, w jakim Egipcie obudzimy się po wyborach. Nie nastąpi to jednak szybko, bo choć pierwsze głosowanie rozpocznie się 28 listopada (m.in. dla mieszkańców Kairu, Fajum i Luksoru), mieszkańcy kolejnych miast będą oddawali głosy 14 grudnia i 3 stycznia 2012. Co ciekawe wyniki ogłaszane będą po każdym etapie głosowania.

Kampania ruszyła już pełną parą. I choć zaczęło się niewinnie od rozdawania balonów i T-shirtów przez Bractwo Muzułmańskie, Salafici poszli znacznie dalej i w lokalnych dzielnicach, bezpośrednio na ulicach, sprzedają produkty żywnościowe za 1/3 ceny jednocześnie przez megafony zachęcając do kupownia u nich i do głosowania na ich partię. I pomimo, że Salafici są kontrowersyjną, skrajnie islamską partią (całkowicie zakazaną w Egipcie za panowania Mubaraka), Gazeta Al Masry Al Youm szacuje, że mogą oni pozyskać nawet 30 proc. miejsc w nowym parlamencie (więcej), co nie wróży dobrze tym bardziej, że wszystko wskazuje, że zdecydowaną większość uzyska islamska partia Bractwo Muzułmańskie. Tak więc już dziś wiele osób, w tym muzułmanów, obawia się silnej islamizacji Egiptu i z sentymentem wspomina czasy Mubaraka.

W Fajum kampania wyborcza przeniosła się na znaki drogowe
(w czym problem, przecież i tak są tylko wątpliwą ozdobą tutejszych dróg ;)

Aby nie było jednak zbyt łatwo na razie władzę silną ręką trzyma armia, która kilka dni temu zaproponowała projekt nowej konstytucji, aby w ten sposób m.in. uchronić kraj przed nadmierną islamizacją a zarazem zapewnić sobie decydujący wpływ na jego funkcjonowanie. Projekt ten spotkał się z silnym protestem Bractwa Muzułmańskiego, które zapowiedziało, że jeżeli do środy armia nie wycofa projektu, to w piątek czeka nas kolejna olbrzymia demonstracja na placu Tahrir, nazwana „Nową rewolucją”.

Tak więc zobaczymy, co przyniosą najbliższe dni, a na pewno obserwować będziemy próbę sił między armią a ugrupowaniami islamskimi.

Zainteresowanym tematem polecam lekturę wiadomości:
Nowe zasady wyborów parlamentarnych
Kandydaci do egipskiego parlamentu intensyfikują kampanię
Al Masry Al Youm
Al-Ahram Weekly

* * *
Przeczytaj także:
Demokracja w Egipcie
Nowy Egipt, czyli krajobraz po Rewolucji
Awantura o kampanię "Zapuść brodę"

Święto Barana

2011-11-06T17:51:00.017+02:00

Dzisiaj muzułmańskie święto Eid al Adha (więcej). Całą noc krowy muczały nam za oknami, a od rana ich miejsce jest na talerzach. Biedni ludzie chodzili od domu do domu i życzeniami świątecznymi szukali przychylności i porcji mięsa, którą dzisiaj dzielili się z nimi bogaci. Do nas także pukali, ale to nie jest nasze święto, więc odchodzili z pustymi rękami.

A jeszcze wczoraj był ostatni dzień zakupów - w zależności od zamożności można było wybrać sobie krowę lub owcę w przydrożnym sklepie, zawieźć do domu, aby dziś rano zaraz po modlitwie dokonać rytualnego zabicia.

Tuż przed Eid przy ruchliwych drogach powstają sklepy ze zwierzętami; te przyjechały z Górnego Egiptu

Przygotowanie do ważenia

* * *
Przeczytaj także:
Eid al Adha
Kartka na Święto Barana
Pora na hadż

Kartka na Święto Barana

2011-11-05T09:50:00.010+02:00

Już od kilku dni trwają przygotowania do Eid el Adha, zwanego potocznie Świętem Barana (więcej o Eid tutaj), które rozpocznie się w niedzielny poranek. Tak więc dla czytelników bloga przygotowałam specjalną świąteczną kartkę z baranem w tle ;)
Wesołych Świąt!

* * *
Przeczytaj także:
Eid el Adha
Eid Sahid!
Jeszcze dwa dni życia ...

Charaktery Egiptu 2011

2011-11-01T07:59:00.009+02:00

Na co dzień mieszkają setki kilometrów od siebie, w małych zamkniętych społecznościach. Kultywują tradycje i zwyczaje przekazywane z pokolenia na pokolenie, choć przychodzi im to coraz trudniej w erze globalizacji i wszechobecnej telewizji satelitarnej. Festiwal był ich świętem - tutaj mogli się spotkać, poznać, zaprezentować swoje zwyczaje i dobrze bawić. A dla nas była to okazja do spotkania tak różnorodnych charakterów w jednym miejscu, pod gorącym Aswańskim słońcem.

Więcej już wkrótce ...

Schnące w popołudniowym słońcu festiwalowe koszulki

* * *
Zobacz także:
Characters of Egypt Festival
Wirujący derwisze
Yalla habibi, czyli muzyka w Egipcie

Characters of Egypt Festival

2011-10-19T22:10:00.005+02:00

Już za tydzień w Aswanie odbędzie się 3-dniowy festiwal "Characters of Egypt". Będzie to spotkanie 33 grup etnicznych zamieszkujących krainę faraonów. Będzie to festiwal muzyki, tańca, poezji, opowieści, różnego typu zawodów i testowania lokalnych przysmaków. Do zobaczenia w Aswanie!

Więcej informacji o Festiwalu
Oficjalna strona Festiwalu na Facebooku

Recycling po egipsku

2011-10-04T13:02:00.003+02:00

W Egipcie wszystko się przyda.

Jeżeli mieszkasz w Egipcie i masz egipską panią do sprzątania nie wyrzucaj:
- plastikowych butelek,
- reklamówek,
- jedzenia, nawet jeżeli opakowanie jest już otwarte i wydaje Ci się, że nawet biednym ludziom nie wypada go oferować (nic bardziej mylnego),
- zepsutych sprzętów gospodarstwa domowego (można je przecież naprawić),
- niczego, co wydaje Ci się bezużyteczne, bo ta rzecz może mieć przecież drugie życie.
Wszystkie te przedmioty, podobnie jak używane ubrania, z wyrazem wdzięczności zostaną zabrane z Twojego domu, a następnym razem zostaniesz wręcz poproszona o zbieranie reklamówek.

Zdarzało nam się, że byliśmy zatrzymywani przez przedstawicieli firm „We buy everything” („Kupujemy wszystko”), aby jeżeli będziemy mieli cokolwiek używanego do sprzedania, to oni chętnie kupią (to prawda, kupują nawet używane ubrania niekoniecznie w najlepszym stanie).

Wydawać by się mogło, że to dobrze, że w biednych krajach nie wyrzuca się wszystkiego na śmietnik, tylko następuje naturalny recykling. Dzięki temu wydłużamy czas życia sprzętów domowego użytku, jesteśmy bardziej ekologiczni, etc. Nic bardziej mylnego! Z jednej strony funcjonuje tutaj zbieractwo (wszystko może się przecież przydać), na piątkowych marketach (więcej) można kupić nawet stare, nie działające telewizory, ale z drugiej strony nawet niewielkie zakupy oznaczają, że przyniesiesz do domu przynajmniej kilka - kilkanaście nowych reklamówek, bo przecież, np. w warzywniaku każdy owoc lub warzywo dobrze jest zapakować oddzielnie, w markecie spożywczym pakowacze po włożeniu 2-3 rzeczy do jednej reklamówki, biorą kolejną. Praca u podstaw nie pomaga. Przywiozłam sobie ekologiczną torbę z Polski i kiedy pakuję do niej zakupy (sama, bo pakowacze nie potrafią układać, bo jak można włożyć więcej niż trzy rzeczy do jednej torby) nie mogą się nadziwić, że nie chcę reklamówek. Albo, że kupując opakowanie tabletek wkładam je bezpośrednio do swojej torebki, a nie do reklamówki. I nawet nasz kierowca, którego wielokrotnie uświadamiałam, poproszony o kupienie czegoś dla nas przynosi oczywiście wszystko zapakowane w kolejnych kilka reklamówek i tym samym zasila mój zapas. Ja je przekazuję pani do sprzątania, która użyje je raz, czy drugi, po czym wszystkie te śmieci lądują na ulicy i roznosi je wiatr ...

Jeszcze wiele wody w Nilu musi upłynąć zanim Egipcjanie zrozumieją ideę ekologii ...
A szkoda.

* * *
Zobacz także:
Mój jest ten kawałek podłogi!
Różnice kulturowe
Friday market

Ukryte skarby

2011-09-18T08:40:00.021+02:00

Kair jest jask Skarbiec Alladyna, w którym wciąż odkrywamy coś ciekawego, a pomimo to nadal mam listę miejsc wartych zobaczenia. Mam wrażenie, że jak przyjdzie nam stąd kiedyś wyjechać, to pomimo czasu, jaki tu spędziałam wciąż będę czuła niedosyt, że nie zobaczyłam wszystkiego.

Tym razem "dałam się porwać" napotkanemu na bardzo lokalnej drodze bardzo lokalnemu przewodnikowi, który oprowadził mnie po różnego typu warsztatach. Tradycyjnie zobaczyłam, jak robi się pudełka zdobone masą perłową. Dowiedziałam się, że wielkie meble: fotele, komody, parawany, także ręcznie zdobione masą perłową to towar eksportowy do krajów Zatoki Perskiej (zawsze zastanawiałam się, kto je kupuje, bo nie są one w europejskim stylu, a cena tych mebli jest bardzo wysoka).

Największym odkryciem był jednak dla mnie Fathi Abilsahir - przemiły staruszek palący shishę w niewielkim sklepie z pamiątkami w okolicy, do której nie docierają turyści. I choć nigdy nie opuścił Egiptu ściana za jego plecami wyklejona jest zdjęciami jego przyjaciół z całego świata. Nie mogło także zabraknąć przyjaciół z Warszawy :)

W maleńkim Skarbcu Fathiego, pełnym różnego rodzaju świecidełek, znajduje się także jego największy skarb - piersze wydanie przewodnika Lonely Planet "Egipt i Sudan" (wydanego 20-30 lat temu), do którego pomagał zebrać informacje o Kairze, i na którego 68 stronie znajduje się jego młodzieńcze zdjęcie.

To było naprawdę urocze popołudnie.

* * *
W poszukiwaniu lokalnego kolorytu
Mój jest ten kawałek podłogi
Pij Coca-Colę

Nie przegap szansy!

2011-09-16T11:01:00.008+02:00

Peron 4 już zapewne znacie - to doskonałe miejsce, by zobaczyć niemal cały świat oczami innych podróżników i przeczytać fascynujące relacje osób, które poszukują swoich własnych ścieżek, z dala od utartych szlaków. Tym razem to Ty możesz podzielić się swoimi przygodami z innymi, opublikować swój reportaż w książce i dodatkowo wspomóc fundację "Szkoły na końcu świata". Nie czekaj i spróbuj swoich sił!

Więcej o konkursie
Regulamin konkursu
Dochód ze sprzedaży książek zostanie przekazany na budowę szkoły w Nepalu więcej

Małe i duże radości :)

2011-09-12T08:34:00.014+02:00

Na blogu zamieszczam różne zdjęcia - czasami lepsze, czasami gorsze, zrobione aparatem lub telefonem, czasami zrobione przez szybę jadącego samochodu. Potrzebuję ich, aby opowiadać Wam historie z jakże odmiennego dla nas kulturowo Egiptu. Egiptu, który codziennie czymś nas zaskakuje.

Te lepsze zdjęcia zbieram jak cenną kolekcję. Jej część możecie zobaczyć w mojej galerii na www.betterphoto.com. Zapraszam!

A dziś chciałam się pochwalić, ponieważ jedno z moich zdjęć (poniżej) zajęło 1.sze miejsce w kategorii Człowiek i Praca na Arab/European Photo Festival w Hamburgu. To strasznie miłe, szczególnie kiedy okazuje się, że na konkurs zostało przesłanych ponad 14 tysięcy zdjęć, 651 fotografów z 43 krajów.
Więcej informacji o konkursie i nagrodzonych pracach możecie znaleźć na Facebooku.

Wyrabianie gliny, stare warsztaty ceramiczne w Fustat w Kairze

Chciałam pogratulować zwycięstwa także moim kolegom i koleżankom z Cairo Camera Club.

Pasjonatów fotografii mieszkających w Kairze chciałam zaprosić na spotkanie Cairo Camera Club, które odbędzie się w najbliższą środę, 14 września o godz. 18.30 w Maadi Public Libary. Szczegóły mogę przesłać mailem.

Życzę wszystkim moim czytelnikom miłego dnia oraz mniejszych i większych sukcesów!

* * *
Zobacz także:
Fotorelacja z warsztatów ceramicznych w Fustat
Pocztówka z Kairu
Pocztówka z Dubaju

Na wesoły początek tygodnia

2011-09-05T17:38:00.009+02:00

... wesoły bus prosto z Kairu.
Czyż Egipcjanie nie darzą swoich samochodów uczuciem ;)

* * *
Zobacz także:
Bliskie spotkania drugiego stopnia
Dwa dni temu na drodze Kair - Fajum
Wycieraczki w górę!

Ród Aszura

2011-09-04T13:31:00.003+02:00

Czy to bajka, czy nie bajka, myślcie sobie, co tam chcecie ...

Taka jest kolejna, przetłumaczona niedawno na język polski, książka jedynego egipskiego noblisty z zakresu literatury - Nadżiba Mahfuza. Pełna magii i niewyjaśnionych zdarzeń, saga wielopokoleniowej rodziny, zapoczątkowanej przez Wielkiego Aszura – który dzięki swej sile zostaje panem dzielnicy – dobrym i sprawiedliwym, dbającym o biednych ludzi. Aż pewnego dnia Aszur znika w niewyjaśnionych okolicznościach ... Czy jego potomkowie będą potrafili go godnie zastąpić?

Okazuje się, że siła i dobroć niekoniecznie są dziedziczone z pokolenia na pokolenie, a chciwość i różnego typu żądze potrafią zawładnąć potomkami nawet tak znakomitego przodka. A może nad rodziną ciąży klątwa, która wynika z wypaczenia jego idei? W dziesięciu rozdziałach poznajemy barwne losy kolejnych pokoleń, z których każde ma nadzieję przynajmniej na dorównanie legendzie wielkiego dziadka.

Historia Rodu Aszura jest jak opowieść przekazywana ustnie z pokolenia na pokolenie, której ramy czasowe dawno się zatarły, a w pamięci słuchaczy pozostały już tylko barwne historie, być może dodatkowo podkolorowywane przez kolejnych opowiadających. Jest to książka magiczna, przypominająca nieco „Sto lat samotności” Gabriela Marqueza.

Miłośników „Opowieści Starego Kairu”, chciałam jednak uczulić, że pomimo że „Ród Aszura” wyszedł spod pióra tego samego autora nie znajdą tutaj atmosfery starego Kairu, małych zaułków i kobiet wyglądających zza mashrabeji. Autor nie wprowadza nas w klimat miejsca, w którym toczy się akcja, lecz skupia się na losach i zachowaniu kolejnych bohaterów, na ich słabościach jak i próbach sprostania legendzie wielkiego dziadka. Pokazuje jak trudno jest być dobrym człowiekiem i jak łatwo ulec pokusom bogatego życia. Jest to historia zawieszona w czasie, która mogła się zdarzyć gdzieś kiedyś (oczywiście w mniej podkolorowanej wersji), a może jest tylko wytworem wyobraźni autora.

Nadżib Mahfuz "Ród Aszura", Świat Książki 2011
Polecam także recencję na projektnoblisci.blogspot.com

* * *
Przeczytaj także:
Nadżib Mahfuz "Hamida z zaułka Midakk"
Hugh Miles „Playing cards in Cairo”
Inne książki dla miłośników Egiptu

W oczekiwaniu na iftar

2011-08-28T22:57:00.004+02:00

Dzisiaj był ostatni dzień Ramadanu i ostatnia okazja, aby zobaczyć przygotowania do iftaru - wieczornego śniadania przerywającego całodzienny post. Poniższe zdjęcia zostały zrobione kilka dni temu w okolicy meczetu Husseina - najświętszego miejsca islamu w Kairze.

Im bliżej końca Ramadanu, tym więcej osób wylega na ulice, by w gronie rodziny lub znajomych spożyć wieczorne śniadanie. Iftar spożywany jest zarówno w restauracjach, jak i na skwerach, czy w wąskich uliczkach.

Mniej więcej godzinę przed zachodem słońca na ulicach pojawiają się prowizoryczne stoły, które powoli zapełniają się ludźmi.

Pomimo, że Ramadan jest miesiącem postu, to właśnie w tym okresie biedni najadają się do syta. Stoły miłosierdzia finansowane przez bogatych, firmy, czy meczety pozwalają na darmowy posiłek każdemu, kto przy nich zasiądzie.

Iftar jest okazją do rodzinnych pikników - liczne wielopokoleniowe rodziny zabierają ze sobą zapasy i w otoczeniu innych rodzin oczekują zachodu słońca.

Im bliżej końca Ramadanu, tym większe oblężenie przeżywają także restauracje.

Od wczesnych godzin popołudniowych na ulicach pojawiają się sprzedawcy oferujący różnego typu dania, by już wracając z pracy można było zrobić zakupy na wieczerzę.

Wśród sprzedawanych dan pojawiają się różnego typu lokalne smakołyki.

I jeszcze obowiązkowy tamr rozlewany do plastikowych butelek po napojach.

Na iftarowych stołach królują różne lokalne potrawy. Tym razem nie mogło zabraknąć lokalnego chleba, piklowanych warzyw, mashi - nadziewanych liści winogron, fula - pasty z fasoli i obowiązkowego tamru do popicia.

Iftar w wielu krajach arabskich rozpoczyna się od zjedzenia daktyli. Na kairskich stołach pojawia się także mleko kokosowe z pływającymi w nim daktylami.

Gdy tylko słońce schowa się za horyzont, nawoływania z meczetów są sygnałem do wyczekiwanego przez cały dzień śniadania.

Po zaspokojeniu głodu i pragnienia nadchodzi czas na odpoczynek przy shishy.

* * *
Przeczytaj także:
Gdy fanoose rozświetla mrok, czyli Ramadan w Kairze
Gdy widzę słodycze
Uliczne jedzenie i problemy życia codziennego w Kairze

... a mango zjadają nam nietoperze

2011-08-27T20:53:00.001+02:00

Jest wiele odmian mango - malutkich, ale i całkiem dużych, zielonych, żółtych, a nawet niemal czerwonych. Ale najlepsze na nalewkę jest mango z naszego ogrodu. Próbowaliśmy różnych odmian, ale to jest naprawdę wyjątkowe. Nalewka ma piękny kolor i wyśmienicie smakuje. Niestety nasze mango ma wielu wielbicieli. Począwszy od ogrodników, z którymi prowadzimy wyścig i wcześnie rano zbieramy owoce, które zazwyczaj w nocy spadają z drzewa. Do wyścigu czasami dołączają nastolatkowie płci męskiej, którzy potajemnie wspinają się na nasze drzewo, aby sięgnąć po owoc dla nich zakazany. Bawaab też regularnie dopytuje się o nasze mango, tym bardziej że choć mango jest owocem lokalnym dostępnym przez niemal pół roku, jego wysoka cena powoduje, że dla wielu Egipcjan pozostaje w sferze marzeń. Czasami zdarza się nawet, że przechodnie z ulicy pukają do naszej bramy prosząc o ten rarytas.

Okazuje się jednak, że nie tylko ludzie są miłośnikami mango. Po zmierzchu, na iftar wyruszają nietoperze, które obgryzają ostatnie, najwyżej umieszczone na naszym drzewie owoce mango. Nam pozostają już teraz ogryzki, które spadają po nietoperzowej uczcie.

* * *
Przeczytaj także:
Mango, egipskie jabłka
Sezon na gekony
Zdążyć przed Ramadanem!

Ramadanowa pocztówka

2011-08-26T23:14:00.007+02:00

Ramadan powoli zbliża się do końca i już za kilka dni wszystko powróci na swoje codzienne tory. To niemal ostatni moment by zobaczyć, jak jest obchodzony w Kairze (więcej) i przespacerować się ozdobionymi z tej okazji uliczkami starego Kairu, które po zmierzchu zamierają na moment, aby spragnieni i głodni muzułmanie mogli spożyć iftar - wieczorne śniadanie przełamujące całodzienny post. Na tę chwilę miasto niemal wstrzymuje oddech, by następnie ze zdwojoną energią ożyć. Wszyscy wylegają na ulice by świętować niemal do świtu, który przyniesie kolejny dzień postu.

A jeszcze przed końcem Ramadanu zapraszamy na relację "W oczekiwaniu na iftar".

* * *
Zobacz także:
Pocztówka z Kairu
Pielgrzymkowe pogaduszki
Wschody i zachody słońca
Wszystkie posty związane z Ramadanem

Lotniskowy opiekun

2011-08-23T22:45:00.006+02:00

Życie jest piękne, gdy ma się kogoś do pomocy. W Egipcie wystarczy wykupić na lotnisku „meet and assist” i nasz opiekun odbierze nas niemal z samolotu, poniesie bagaż podręczny, kupi wizę, postoi w kolejce do odprawy paszportowej, odbierze bagaże i bezpiecznie wyprowadzi z lotniska w ręce czekających gospodarzy. A to wszystko za jedyne 60 LE (nieco ponad 30 złotych). Dla wielu osób taka usługa jest zbytkiem, ale co innego gdy samotnie podróżuje się z maleńkim dzieckiem na ręku, z jego i swoim bagażem podręcznym. Niestety w Europie nikt jeszcze nie wpadł na ten wspaniały pomysł. A szkoda ...

* * *
Przeczytaj także:
Rzecz o prasowaniu
Egipski Outsourcing
Dostawcze ... rowery

Na deszczowe lato …

2011-08-15T10:04:00.005+02:00

- Czego sobie Pani życzy? – zapytał właściciel pensjonatu w Karkonoszach.
- Słońca – odpowiedziałam z uśmiechem, dodając w myślach, że od początku lipca, kiedy przyjechaliśmy do Polski wciąż pada.
- Będzie dziś po sjeście – optymistycznie odpowiedział właściciel. I rzeczywiście zaświeciło, choć następnego dnia znów padało i padało, a chmury przetaczały się przez szczyty by następnie osiąść w dolinach …

Widok z naszego okna w pensjonacie w Karpaczu

W takie dni nie pozostaje nic innego, jak tylko przenieść się w egzotyczny świat przesycony gorącym powietrzem i nie mniej gorącymi emocjami.

(…) Nie, jego wyobraźni nie było stać na coś takiego, a on sam nigdy wcześniej nie miał skłonności do marzeń na jawie. To ten kraj. Różni się od Egiptu czymś nieokreślonym, a zmierzch był czymś przesycony, czymś zmysłowym, o intensywnym zapachu. Podsumowując, bariera oddzielająca świat ludzi od świata duchów albo jest w Sudanie cieńsza, albo istnieją w niej pęknięcia, prześwity, przez które ten drugi, nieznany wymiar może czasem przeniknąć.
Leila Aboulela „Arabska pieśń”

Czytając te słowa możemy poczuć ten zmierzch, drżące z gorąca powietrze pełne zapachów i magii, kryjące małe radości, ale i prawdziwe rodzinne tragedie. „Arabska pieśń” opowiada historię wpływowej muzułmańskiej rodziny Abuzajdów żyjącej pod koniec panowania brytyjskiego, w latach 50-tych ubiegłego wieku, w Sudanie. Dwie żony i dwa różne światy – jeden przesiąknięty silnie zakorzenioną sudańską tradycją, i drugi – aspirujący do „lepszego” życia ze zdobyczami cywilizowanego Egiptu. Czy tak różne i mocne osobowości pod jednym dachem nie będą stanowić wybuchowej mieszanki? Jak poradzą sobie żony walczące o względy głowy rodziny – Mahmuda? To tylko część problemów, z jakimi na co dzień boryka się rodzina Abuzajdów. I choć lato w Aleksandrii zapowiadało się tak pięknie, po nim nic już nie będzie takie jakie jak przedtem …

Polecam: Leila Aboulela "Arabska pieśń", Wydawnictwo Remi

* * *
Przeczytaj także:
Opowieści starego Kairu
Do zaczytania jeden krok
Warto przeczytać

Z notatnika Chrisa: Kraina Sindbada Żeglarza

2011-08-13T13:40:00.003+02:00

Myślę, że większość z nas oglądała w dzieciństwie film o przygodach Sindbada, jego dalekich rejsach i przeżyciach, których często mu zazdrościliśmy. Szczerze mówiąc nigdy nie zastanawiałem się nad prawdziwością tych przygód oraz miejscem, gdzie Sindbad mógł mieszkać. Okazuje się, że kraina, z której pochodził obecnie nazwana jest Sułtanatem Omanu. Dane mi było spędzić kilka ostatnich dni w stolicy tego pięknego kraju, czyli w Maskacie.

O tej porze roku jest tam niezwykle ciepło: temperatury w ciągu dnia przekraczają 40 stopni, w nocy jest nieco chłodniej, choć temperatura nie spada poniżej 30 stopni Celsjusza i jest to jeden z powodów, dla których większość turystów odwiedza Oman zimą, kiedy łatwiej jest przetrwać. zwiedzanie Omanu latem ma jednak jedną podstawową zaletę – nie ma tłoku, turystów, a noclegi są po obniżonych cenach.

Zwiedzanie Maskatu, łącznie z przyległym miastem portowym Mutra, przenosi nas w odległy świat Sindbada. Przy nabrzeżu rzuca się w oczy jacht tutejszego Sułtana, który jest średniej wielkości statkiem pasażerskim. Jak okiem sięgnąć wszędzie, poza wodami Zatoki Omańskiej, górują ostre brązowe skały, na których rozsiane są nieduże warownie, zamki, baszty, fragmenty murów miejskich i inne elementy dawnej obrony miasta. Jest tego ogromna ilość, co niewątpliwie świadczy o tym, że nawet w dawnych czasach ten rejon świata wabił rozmaitych piratów swoim bogactwem.

Polecam spacer nadmorską promenadą z Mutry do pałacu w Maskacie. Jest to 5 km przepięknych widoków, w tym na zatokę, która jest początkiem Oceanu Indyjskiego. Można podziwiać wspomniane warownie, kolorowe fontanny i urokliwą zabudowę obu miast. Domy są najczęściej niewysokie, bielone, a same miasta spokojne, a nawet wręcz senne, choć może jest to tylko wpływ Ramadanu. Niezwykłe są też tutejsze meczety. Najczęściej małe, z jednym minaretem, lecz każdy minaret ma swój jedyny i niepowtarzalny styl, który czasami nawiązuje do klasycznego stylu arabskiego, czasami to zdobień znanych z okolic Turkmenii czy nawet Indii, a czasami bardziej do stylu północnej Afryki.

Nagrodą za kilkukilometrowy spacer jest widok na pałac Sułtana, który nie jest przesadnie duży, lecz wzniesiony z ogromnym wyczuciem skali i ilości zdobień. Pałacu strzegą dwa forty usytuowane po obu brzegach małej zatoki. Aby dopełnić sielankowy obraz tego miejsca, dodam że przy odrobinie cierpliwości można doczekać się delfinów, które czasami dla zabawy wyskoczą nieco ponad wodę lub przynajmniej pomachają nam ogonem – mi w ciągu pół godziny pomachały aż dwa z nich.

Warto także odwiedzić targ w Mutrze. Są tu sklepy na przemian ze złotem, z kadzidłami, a w kolejnych wśród różnych różności sprzedawana jest mirra. Można natknąć się na sklepy, w których każdy artykuł zrobiony jest z innego materiału, jak choćby wyroby z drewna sandałowego, olejki zapachowe z południowych gór Omanu, tysiąc odmian daktyli, odzież, przyprawy, mydła i powidła.

A to tylko przedsionek bogactw tego kraju, w którym są wspaniałe góry, wielkie kaniony, dżungla równikowa, zamki obronne, urokliwe miasteczka, rafa koralowa i cała masa innych wspaniałości.

* * *
Przeczytaj także:
Baśnie 1000 i jednej nocy
Piramidy Czarnych Faraonów
Kraina Arki Przymierza

Kontrrewolucja przychodzi z zewnątrz ;)

2011-08-09T21:26:00.019+02:00

Nowe władze Egiptu rozpoczęły właśnie proces sądowy przeciwko byłemu prezydentowi tego kraju. Począwszy od lutego 2011 roku imię prezydenta zaczęło znikać z nazw egipskich ulic, placów i innych instytucji, jak choćby Kairskiej Akademii Policyjnej.

Wróg jednak nie śpi, i mimo że w Egipcie słowo Mubarak jest na cenzurowanym, to w krajach sąsiednich już tak być nie musi.

Zakupiona kilka dni temu w Omanie puszka Pepsi świadczy o tym dobitnie – firma Pepsi cały czas gloryfikuje byłego prezydenta sławiąc jego imię poza granicami Egiptu…*

* Wytłumaczenie: słowo Mubarak poza nawiskiem byłego prezydenta oznacza też w języku arabskim „błogosławiony”, ale i tak takiej puszki Pepsi nie uświadczy się tego lata w Egipcie. Ramadan Mubarak! Szczęśliwego Ramadanu!

* * *
Przeczytaj także:
Świat Ramadanowych reklam
Pielgrzymkowe pogaduszki
Znajdź 10 różnic

W Egipcie wstrzymano protesty na czas Ramadanu

2011-07-31T23:55:00.001+02:00

Egipskie ugrupowania polityczne uczestniczące w ruchu na rzecz demokratyzacji rządów, domagające się ścigania funkcjonariuszy i polityków reżimu Hosniego Mubaraka winnych korupcji i mordowania członków opozycji, postanowiły zawiesić demonstracje na czas ramadanu. Więcej na gazeta.pl

Gdy fanoose rozświetla mrok, czyli Ramadan w Kairze

2011-07-29T21:48:00.022+02:00

Zapraszam do galerii "Gdy fanoose rozświetla mrok" na Peronie 4.
Miłego oglądania.
(Ramadan w Egipcie, 2011)

* * *

Ramadan jest świętem radośnie wyczekiwanym przez wszystkich muzułmanów. Pierwsze dni niewątpliwie są dla nich duchowym przeżyciem oraz czasem spędzanym w rodzinnym gronie, lecz mam wrażenie że pod koniec tego długiego postnego okresu, wielu czeka już na jego zakończenie, szczególnie gdy Ramadan wypada w środku upalnego lata.

Tajemnicza nazwa Ramadan to przede wszystkim nazwa dziewiątego miesiąca księżycowego kalendarza Hirji. Kiedy po raz kolejny księżyc będzie w nowiu rozpocznie się święty miesiąc muzułmanów, ustanowiony na pamiątkę rozpoczęcia objawiania Koranu przez archanioła Gabriela, który w tym okresie ukazał się Mahometowi, przekazując kilka wersów przyszłej księgi islamu.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że Ramadan w bieżącym 2011 roku (1432 roku księżycowym według kalendarza Hirji) rozpocznie się 1 sierpnia. Decydujący głos w tej sprawie ma jednak Rada Mędrców, która na podstawie obserwacji księżyca podejmie ostateczną decyzję, dzień lub dwa przed jego rozpoczęciem. Decyzja o terminie rozpoczęcia Ramadanu ogłoszona zostanie podczas procesji do Meczetu Husseina – najświętszego miejsca w Kairze, a następnie powtórzona we wszystkich wiadomościach telewizyjnych i radiowych.

Muzułmanie traktują Ramadan jako czas skupienia się na modlitwie i oderwania od świata doczesnego. Wybrane meczety dekorowane są z okazji tego święta.

Podczas Ramadanu przez cały dzień (od wschodu do zachodu słońca) obowiązuje zakaz m.in. palenia tytoniu, jedzenia i picia jakichkolwiek płynów. Post obowiązuje zarówno dorosłych, jak i dzieci, przy czym dzieci w ramach wprawek poszczą kilka godzin dziennie, w zależności od wieku. Po zachodzie słońca można zasiąść do iftaru – posiłku przełamującego całodzienny post.

W pierwszych dniach Ramadanu iftar spożywa się w gronie rodziny. Bracia, siostry, rodzice i dzieci odwiedzają się nawzajem, więc co wieczór iftar odbywa się w innym domu. Jest to czas, kiedy zazwyczaj zatłoczone kairskie ulice wyludniają się.

Gdy więzi rodzinne są już wystarczająco mocno napięte nadchodzi czas na nadrobienie towarzyskich zaległości. Wówczas iftar spożywa się w barach i restauracjach, które z tej okazji przygotowują specjalne oferty. Im bliżej końca Ramadanu, tym bardziej oblężone są restauracje i zielone skwery, gdzie w nocy odbywają się pikniki i wszelkiego rodzaju koncerty.

Tak jak rowerzyści przewożący na głowie kosze z chlebem-kieszonką są wizytówką Kairu, tak fanoose – tradycyjne lampy są znakiem rozpoznawczym Ramadanu w Egipcie. Jedna z opowieści mówi, że Al Hakim Bi-Amr Illah – kalif z dynastii Fatymidów chciał oświetlić Kair w czasie Ramadanu, dlatego wezwał sheikhów w meczetach do rozwieszenia na ulicach roświetlonych świecami lamp. Od tego czasu fanoose co roku towarzyszą Egipcjanom podczas Ramadanu. Uliczne sklepy z fanoose pojawiają się mniej więcej miesiąc przed jego rozpoczęciem.

Tradycyjne Ramadanowe lampy wykonywane są ręcznie z metalu i szkła z kolorowym nadrukiem. Lampy wiesza się na drzewach, balkonach, ogrodzeniach domów oraz na ulicach. Dzięki temu po zmierzchu panuje naprawdę świąteczna atmosfera.

Fanoose najczęściej zdobione są symbolami islamu: często wizerunkiem meczetu w Mekkce oraz Kaaba – znajdującym się tam świętym kamieniem, arabską kaligrafią, rzadziej motywami kwiatowymi. Wzory, podobnie jak moda, zmieniają się z roku na rok.

Niestety tradycyjne lampy coraz częściej wypierane są przez tanie i niezmiernie hałaśliwe chińskie zabawki. Dostępne są małe latarnie zasilane bateriami, lampy – księgi, w których po przyciśnięciu przycisku można wysłuchać wybranych wersetów z Koranu, czy wielbłądy lub Kubusie Puchatki trzymające maleńkie fanoose. Ubiegłorocznym hitem okazały się postacie piłkarzy trzymających Ramadanowe lampy.

Przygotowania do Ramadanu rozpoczynają się z wyprzedzeniem: na ulicach pojawiają się sklepy z fanoose oraz tradycyjnymi tkaninami, których wzory pozostały niezmienne od czasów, kiedy karawany z wykonanymi z nich namiotami wyruszały spod Bab Zuweila w Kairze do Mekki.

W czasie Ramadanu na kairskich ulicach, jak grzyby po deszczu, wyrastają stoły miłosierdzia, często wydzielone tkaninami o tradycyjnych wzorach. Przy tych stołach w czasie Ramadanu każdy może za darmo zjeść iftar. Przygotowywane są one dla najbiedniejszych, którzy w ciągu tego miesiąca, pomimo całodziennego postu, wreszcie mogą najeść się do syta.

Wraz z rozpoczęciem Ramadanu na ulicach pojawiają różnego typu ozdoby, które często wiszą jeszcze długo po jego zakończeniu.

Im bliżej rozpoczęcia Ramadanu, tym bardziej zatłoczone są kairskie ulice. Trzeba przecież zdążyć ze świątecznymi zakupami.

Już niedługo takie fanoosowe drzewa przez miesiąc rozświetlać będą egipskie ciemności. Ramadan kareem! Wesołego Ramadanu!

* * *
Przeczytaj także:
Ramadan w Egipcie
Ramadanowe wyjątki
Świat Ramadanowych reklam
Wszystkie posty związane z Ramadanem

Już za chwileczkę, już za momencik

2011-07-25T21:59:00.000+02:00

... rozpocznie się Ramadan. Fotorelacja o Ramadanie w Kairze już gotowa, czeka tylko na publikację na Peronie 4. Równolegle zostanie opublikowana na moim blogu. Zapraszam.

A w międzyczasie jedno z ostatnich zdjęć, jakie zrobiłam przed wyjazdem z Kairu, blisko trzy tygodnie temu. Przygotowania do Ramadanu już się wówczas rozpoczęły - pojawiły się uliczne sklepy z fanoose - Ramadanowymi lampami, oraz tkaniny o tradycyjnych wzorach, wykorzystywane jako Ramadanowe ozdoby.

Chciałam także uwiecznić ludzi robiących fanoose, ale byłam zbyt wcześnie rano. Wszyscy spali jeszcze na zapleczu sklepów z lampami - mogłam tylko zobaczyć kształty ich ciał zawiniętych w koce. Powiedziano mi, że za godzinę wstaną, inshaallah. Niestety tym razem inshaallah nie zadziałała. Następna wersja mówiła o godzinie 11.00 rano - byłam tam przed 12.00, a oni co najwyżej obrócili się na drugi bok. Musiałam już wracać do domu. Uwiecznię ich przed kolejnym Ramadanem, inshaallah.

* * *
Przeczytaj także:
Wrócimy jutro, inshaAllah
Świat Ramadanowych reklam
Wszystkie posty związane z Ramadanem

Zakaz gry w szachy pod groźbą śmierci

2011-06-29T11:13:00.005+02:00

Kiedy król Jan pogonił Turków spod Wiednia, uwalniając przy okazji Europę od przymusowego przejścia na Islam, zdobyto przy okazji spore zapasy kawy. Europejczkom kawa przypadła do gustu, ale bywali władcy mówiący po niemiecku, którzy uważali, że kawa źle działa na ich poddanych, zbytnio ich pobudza i uzależnia, więc zakazywali jej picia, nakładając przy tym surowe kary za nieprzestrzeganie owego zakazu. Pomimo to kawa w Europie nie dała się pokonać i jest z nami do dziś.

Czasami zastanawiamy się, czy w Egipcie ktoś kiedyś nie wydał zakazu gry w szachy, bo obserwując na co dzień egipskie społeczeństwo, stwierdzamy że umiejętność planowania stoi w sprzeczności z egipską naturą. Szachy uczą przewidywania, i każdy kto gra lub grywał w szachy wie, że aby wygrać tę grę należy planować nie jeden, ale kilka ruchów do przodu, trzeba to dobrze przemyśleć, a następnie ów plan wdrożyć. Egipcjanie są przeciwnością gracza szachowego – nie planują.

Rano na kairskiej obwodnicy roztrzaskała się kolejna ciężarówka. Kierowca jak zwykle nie skojarzył faktu, iż zakręt na drodze wymaga, aby zwolnić. Na każdym nieco ostrzejszym zakręcie Ring Roadu asfalt jest zryty jak świeżo zaorane pole. Ciężarówki i ich przyczepy kilka razy w tygodniu wywracają się tam i tną asfalt. Nie pomagają oznaczenia, które informują kierowcę o zbliżającym się zagrożeniu.

Podobnie sprawa ma się z tzw. „śpiącymi policjantami”, których tylko niewielka część jest pomalowana i pozwala kierowcy zauważyć przeszkodę na czas. Przy tych niepomalowanych asfalt też jest zryty na całej szerokości, ponieważ wpadające na nie samochody wybijają się w górę i spadają nawet trzy metry dalej uderzając z impetem w asfalt. Mimo to nie maluje się tych przeszkód.

Mało kto wozi też ze sobą sprawne koło zapasowe. Czasami takie koło jest wręcz usuwane z samochodu, aby nie zabierało miejsca. No bo do czego mogłoby się przydać? Z tego też powodu codzienie dziesiątki samochodów stoi na kairskich poboczach, a w tym czasie kierowcy z przebitym kołem przedzierają się przez okolicę w poszukiwaniu kogoś, kto mógłby takie koło załatać.

Powyższe przykłady ze świata motoryzacji są tylko wierzchołkiem góry lodowej. Niechęć do gry w szachy i związane z tym konsekwencje dotykają wielu innych sfer egipskiego życia – niestety.

* * *
Przeczytaj także:
Dwa dni temu na drodze Kair - Fajum
Bliskie spotkania drugiego stopnia
Wycieraczki w górę!

Lato, lato wszędzie ...

2011-06-24T11:01:00.006+02:00

Lato w pełni. Za oknem tak gorąco, że aż trudno wyjść z domu. Wieczory zamiast ulgi przynoszą falę wilgoci, która jeszcze potęguje uczucie gorąca. Co jakiś czas słychać nawoływania wędrującego ulicami sprzedawcy napojów. Bez klimatyzatorów trudno wytrzymać. Klimatyzacja w taksówkach nadal stanowi wyjątek – nawet jeżeli jest zamontowana, to zazwyczaj trzeba się zadowolić otwartymi na przestrzał oknami i trzymać fryzurę, aby nie rozwiała się na wszystkie strony.

„Wiesz, że do niedawna pasy w taksówkach traktowane były jak dobro luksusowe, innymi słowy trzeba było za nie płacić dodatkowe podatki. Sprowadziłem Toyotę z Arabii Saudyjskiej i musiałem obciąć wszystkie pasy i wymontować klimatyzację, aby nie płacić podatku od luksusu. Następnie, kilka miesięcy później, pasy stały się obowiązkowe.* – wypowiedź jednego z kairskich taksówkarzy opublikowana w książce Khaleda Al Khamisi „Taxi”.

Tak więc klimatyzacja w samochodach z dobra luksusowego szybko stała się dobrem pożądanym, a że każdy radzi sobie jak może domowe klimatyzatory pojawiły się też na dachach samochodów. Ten na busie naprawdę działał ...

Poszukującym egzotyki, na wakcje polecam lektury prosto z Egiptu:
- "Taxi" Khaled Al Khamisi - 58 interesujących historii usłyszanych od kairskich taksówkarzy. Od niedawna dostępna po polsku,
- Opowieści starego Kairu - wyjątkowa, pełna atmosfery islamskiego Kairu saga rodzinna autorstwa egipskiego noblisty Nadżiba Mahfuza,
- "Ulica Rajskich Dziewic" Barbary Wood, lekka lecz barwna i wciągająca lektura, której kanwą jest współczesna historia Egiptu.

A już wkrótce spróbuję zachęcić Was do przeczytania kolejnej, od niedawna dostępnej po polsku, "egipskiej lektury".

* Obowiązkowe pasy na przednich siedzeniach wprowadzono latem 2008 roku. Pomimo, że są obowiązkowe taksówkarze często ich nie zapinają, a widząc policję wsuwają je pod kolano.

* * *
Zobacz także:
Nie ma, nie ma wody?
Dla spragnionych
Help!

Zaklinacz węży

2011-06-18T22:14:00.002+02:00

Pewnego słonecznego poranka, a w Egipcie niemal wszystkie poranki są słoneczne, udaliśmy się z kierowcą do Fabryki Alabstru (więcej o fabryce tutaj). Przy wejściu stało kilku podekscytowanych mężczyzn, bo jak się okazało jeden z nich – mieszkaniec Górnego Egiptu - miał w worku węża. Od razu padło pytanie, czy chcę go pogłaskać. Wąż nie był może zbyt pokaźnych rozmiarów, ale czy to powód, aby się z nim bratać? Nasz kierowca nie mógł sobie jednak odmowić przyjemności. Właściciel węża wziął to za dobrą monetę i wciągnął go w swoje szpony – objął go ramieniem, odciągnął na bok i coś sobie szeptali trzymając węża przy uchu naszego kierowcy. Obserwowałam to całe przedstawienie ze zdziwieniem, ale w końcu jest dorosły i wie co robi. Akcja zakończyła się wręczeniem właścicielowi węża 10 funtów egipskich, co okazało się niewystarczającą kwotą i mężczyźni naparli na kierowcę żądając więcej. Cóż było robić, wyciągnęłam kolejne 10 funtów i po długich negocjacjach udało nam się opuścić to miejsce.

Nasz kierowca był jednak strasznie podekscytowany i jak tylko wsiedliśmy do samochodu zaczął mi opowiadać z przejęciem:
- Ten gość, to był z Górnego Egiptu. On mi mówił staroegipskie zaklęcia, ja powtarzałem je szeptem wężowi, a wąż ... – i tu nastąpiło zawieszenie głosu dla wywarcia na mnie większego wrażenia - powiedział „szsz szsz szsz ...”

Trzeba było usłyszeć ten jego zachwyt w głosie, jak małe dziecko, a ja z trudem starałam się utrzymać powagę.

- Na końcu wąż mnie ugryzł – i tu z dumą pokazał ugryzienie na dłoni. – I teraz już żaden wąż nie jest mi straszny, bo zawarliśmy pakt.

... no cóż, najważniejsze to znać staroegipskie zaklęcia!

* * *
Przeczytaj także:
Quiz: Sprawdź, gdzie mieszkasz!
Nie mamy Pańskiego płaszcza i co nam Pan zrobi!
Druga żona dla Koptow

Awantura o kampanię „Zapuść brodę”

2011-06-15T12:25:00.009+02:00

Artykuł z "The Egyptian Gazette", 12 czerwca 2011 r., str. 1:

„Zapuść brodę przed Ramadanem” jest sloganem kampanii planowanej przez salafitów (muzułmanów, którzy dosłownie przestrzegają zaleceń Koranu). Tak jak rewolucjoniści poprzez serwisy społecznościowe organizują milionowe protesty na Placu Tahrir, aby wywierać naciski dla swoich niespełnionych żądań, salafici robią dokładnie to samo aby przekonać innych muzułmanów do zapuszczenia brody i bycia bardziej pobożnym.

Salafici nawołują milion mężczyzn do zapuszczenia brody przed świętym miesiącem postu Ramadanem, który rozpocznie się w sierpniu. Ich kampania jest bardzo kontrowersyjna i pokazuje jak wielka jest przepaść pomiędzy islamistami i sekularystami w post-Mubarakowym Egipcie.

Kampania wskazuje radykalną zmianę w Egipcie po obaleniu autorytarnego reżimu, podkreślając nierównowagę w faworyzowaniu religii na egipskich ulicach.

„Taka wolność jest owocem Rewolucji 25 stycznia. Przy funkcjonujących (obecnie rozwiązanych) służb bezpieczeństwa za rządów prezydenta Mubaraka, wzywanie Egipcjan do zapuszczania brody było jak marzenie o dotknięciu księżyca” – powiedział Sheikh Sawfat Hegzai, duchowny salaficki. Argumentuje on także, że taka kampania jest rzeczą normalną, wynikającą z wolności osiągniętej po obaleniu autorytarnego reżimu.
„Chciałbym zobaczyć taką kampanię, aby zachęcić milion kobiet to noszenia nikabu (zasłony zakrywającej twarz)”, dodał Hagazi.

Jednakże inni duchowni nawołują młodych muzułmanów do przywiązywania większej uwagi, jak zachowują się w ich obecności.

„Zapuszczenie brody jest sunna (czynem Proroka Mohameda). Nie jest obowiązkiem każdego muzułmanina. Jakkolwiek mamy swoje priorytety. Powinniśmy promować wartości takie jak praca, uczciwość i dobre maniery, i dopiero wówczas noszenie brody.” – powiedział egipski Mufti Ali Gomaa. Mufti dodaje, że nie ma sensu, logicznie czy religijnie, cierpiąc z powodu kryzysu ekonomicznego, braku bezpieczeństwa czy innych problemów, bycie nakłanianym do zapuszczenia brody.

Sheikh Mohamed Hassan, wieloletni duchowny, z silnymi salafickimi poglądami, pochwala kampanię, z nadzieją że 80 milionów Egipcjan (ta liczba zawiera wszystkich Egipcjan wliczając kobiety i dzieci!) zapuści brodę jak prorok Mohamed.
Sekularytyści i liberałowie potępili kampanię „miliona zapuszczonych bród przed Ramadanem”, podkreślając że termin takiej kampanii może prowadzić do podziału egipskiego społeczeństwa.

„Podczas kiedy próbujemy wykorzenić niechęć między muzułmanami i chrześcijanami, takie nawoływania mogą spowodować katastrofę”, ostrzega Farida el-Shobashi, członek rady nadzorczej egipskiej TV. Dodaje, że Egipcjanie powinni ciężko pracować, aby odbudować swój kraj, bardziej niż martwić się o swój wygląd.

Za czasów Mubaraka brodaci muzułmanie byli postrzegani jako nieprzejednani politycy. Byli nieustannie dręczeni przez policję i wielu było więzionych bez wyraźnych powodów.

„Może Islamiści poddają rządzącą Radę Wojskową testowi prowadząc tę kampanię. A może prężą mięśnie i pokazują swoją siłę na ulicach. Obie możliwości są niebezpieczne” - powiedziała Dina Rashwan, analityk polityczny.

* * *
Przeczytaj także:
Al-Azhar popiera zakaz noszenia nikabu
Egipt nie chce, by kobiety zasłaniały twarz
Ramadan 2011

Ocalić od zapomnienia ...

2011-06-13T15:30:00.012+02:00

Fustat jest nazwą pierwszej islamskiej stolicy Egiptu, założonej przez Amra Ibn al-Asa, z dynastii Umajadów, który podbił Egipt w 640 roku. Założył on obóz nad Nilem, na północ od rzymskiej twierdzy Babilon. Z czasem miasto namiotów zostało zastąpione miastem z cegły i kamienia, ale nadal nazywano je Fustat - namiot. Rozwijało się ono do czasu, kiedy ponad 300 lat później władcy z dynastii Fatymidów na północy założyli nowe miasto, z pałacami i meczetami, które otoczyli murami i nazwali Al-Kahira „Zwycięstwo”, a w 1168 roku spalili Fustat, aby nie wpadło w ręce krzyżowców.

Kiedyś Fustat było zamieszkiwane przez tysiące ludzi, którzy zarabiali wyrabianiem ceramiki i zbieraniem śmieci, i choć dzisiaj jest niemal pustkowiem znaleźć tu można kilka skupisk warsztatów ceramicznych, w których stosowane metody wyrobu ceramiki sięgają setek lat temu. Rząd stara się ucywilizować to miejsce i stare warsztaty systematycznie zastępowane są przez Centra ceramiki funkcjonujące w nowowybudowanych, ciekawych architektonicznie lecz podobnych do siebie budynkach. I choć pracującym tu artystom i rzemieślnikom poprawią się warunki pracy oni sami mówią ze smutkiem, że będzie to raczej fabryka, gdzie każdy będzie miał wydzieloną, niewielką przestrzeń i gdzie nie będzie już u siebie. Jest to szczególnie trudne dla osób, które pracują tutaj od 30-40 lat.

Ostatnie stare warsztaty na tle nowych budynków, które je wkrótce zastąpią

I choć w ostatnich dwóch starych warsztatach praca idzie pełną parą, ich dni są już policzone. Pozostałe warsztaty zostały zlikwidowane wcześniej, by uzyskać przestrzeń, na których wybudowano nowe budynki. Ze względu na zamieszanie związane z Rewolucją prace budowalane zostały chwilowo wstrzymane, ale przedłuża to tylko agonię starych warsztatów.

Cieszę się, że mogłam zobaczyć warsztaty, które nie zmieniły się od dziesiątków lat i poznać pracujących tam ludzi. Zapewne, gdy po wakacjach wrócimy do Kairu, starych warsztatów już nie będzie. Pozostaną tylko wspomnienia i zdjęcia. Taka jest cena cywilizacji. Szkoda ...

Wyrób gliny w zbiorniku z wodą jest naprawdę ciężką pracą

Khamiz, w czasie wakacji bardzo lubi pomagać wujkowi w pracy

Po wyschnięciu ceramika wypalana jest w starych piecach, co istotnie podwyższa temeraturę otoczenia, szczególnie w czasie upalnego lata

* * *
Przeczytaj także:
Piękno zaklęte w kamieniu
Targ Namiotów
Magia szkła

A mnie jest żal ...

2011-06-12T14:34:00.000+02:00

... wielkich podróży, nieodkrytych lądów, niezapomnianych przygód. Zazdroszczę wielkim podróżnikom, że w czasach kiedy nie było telewizji i internetu mogli być zaskakiwani zderzeniem z inną cywilizacją, odkrywać nieznane miejsca, nie wiedząc dokąd zaprowadzi ich wybrana przypadkowo droga. Teraz wystarczy włączyć komputer i ... nawet nie musimy wyjść z domu. Możemy poznawać świat z wygodnego fotela przed telewizorem. Tak jest bezpiecznie, ale czy ekscytująco? A jeżeli już zdecydujemy się na wyjście, mamy GPS, internet w telefonie i już się nie zgubimy, dotrzemy dokładnie tam gdzie chcemy, choć ominą nas przygody, które czekały tuż za rogiem ...

Siwa - najbardziej odległa, ale i najbardziej magiczna egipska oaza (więcej)

Postępująca cywilizacja i globalizacja powoduje ujednolicenie wszystkiego co nas otacza. Już nie trzeba jechać do Włoch, czy Grecji by kupić tamtejszą oliwę z oliwek, a pamiątki z Egiptu widziałam nawet w jednym z warszawskich centrów handlowych. A mnie jest szkoda tego, że dostępność podróży powoduje, że stają się one mniej egzotyczne, a wiele miejsc traci swą unikalność, bo są przygotowywane specjalnie pod turystów. Wielkie zagłębia hotelowe ściągają turystów z całego świata oferując im luksusowe warunki, rozmaite atrakcje, ale czy dzięki temu dają możliwość poznania prawdziwego życia mieszkańców? Wracamy z Tajlandii, Dominikany czy Egiptu opaleni i wypoczęci, ale niewiele potrafimy powiedzieć o tamtejszych mieszkańcach – jak żyją, co ich cieszy, czy smuci. Oczywiście wielu osobom to wystarcza, zagonieni i zapracowani często chcą się oderwać od rzeczywistości, odetchnąć i popławić się w luksusie, odpocząć ...

A mnie jest szkoda ... Tracimy unikalność i wyjątkowość. Już dziś oglądamy te same seriale i teleturnieje, mamy takie same samochody, pijemy kawę w tych samych coffee shopach. Za chwilę wszystkie miasta będą wyglądały podobnie, będziemy jedli to samo niezależnie, z jakiej części świata to jedzenie pochodzi. I po co wówczas podróżować? I co zostanie do odkrycia?

Egipskie wydanie teleturnieju Milionerzy

Jak ocalić charakter wyjątkowych miejsc dla kolejnych pokoleń? Jutro opowiem o miejscu, które już niedługo nie będzie takie jak przedtem. Pracującym tam rzemieślnikom jest żal, ale taka jest cena cywilizacji. Nie tylko im jest żal ...

* * *
Przeczytaj także:
Zobacz Egipt
Dobre duchy pustyni
W odwiedzinach u Amenhotepa i Sesostrisa

Chleba i igrzysk

2011-06-05T10:12:00.002+02:00

Chleba i igrzysk – tego potrzebowali nie tylko starożytni Rzymianie, ale oczekują i współcześni Egipcjanie. Chleb jest dla znacznej części egipskiego społeczeństwa dofinansowywany (więcej), a różnego rodzaju „igrzyska” rozgrywają się w stolicy Egiptu regularnie. Kair jest miastem, gdzie rozmaite koncerty i festiwale odbywają się niemal codziennie i można tutaj bardzo aktywnie i kulturalnie spędzać czas.

Jak się okazało protesty na Placu Tahrir to nie tylko wyraz sprzeciwu przeciwko sytuacji politycznej i ekonomicznej, ale i miejsce świętowania. Piątek w ubiegłym tygodniu miał być Dniem Gniewu II, z postulatami niezadowolonych z postępu zmian Egipcjan, aby rozpocząć drugą Rewolucję, która ochroni zdobycze pierwszej. Przed piątkiem nikt nie wiedział, co wydarzy się na Placu Tahrir, a obawy były spore. Okazało się jednak, że planowany Dzień Gniewu przekształcił się bardziej w rodzinny piknik, który oprócz manifestowania niezadowolenia był także doskonałym miejscem na spędzenie weekendu w gronie znajomych.

Imprezą, która cieszyła się ogromnym powodzeniem wśród młodzieży był także przedwczorajszy Color Festival, reklamowany jako „Festiwal kolorów Indii w Egipcie”. Przyznam, że wybierając się na Festiwal oczekiwałam, że zobaczę Hinduski w pięknych sari, a zastałam ... egipską młodzież w ferworze obsypywania się kolorym pyłem. Co ciekawe Hindusów czy Hindusek nie udało mi się spotkać.

Hinduskie Holi jest religijnym świętem wiosny, które kończy zimę i może trwać do 16 dni. W czasie głównych obchodów Hindusi obsypują się kolorowym proszkiem lub polewają kolorową wodą. Co prawda egipskie Święto Wiosny (Shams El Nessim) już dawno minęło (więcej), co nie przeszkodziło aby młodzi Egipcjanie z okazji kolejnego święta wiosny dobrze się bawili. Zresztą zobaczcie sami. A dla tych, którym zabawy nigdy nie za dużo, kolejne obchody hinduskiego Święta Wiosny odbędą się w Kairze już ... w październiku.

* * *
Zobacz także:
Święta, święta ponad wszystko
Yalla Habibi!
Hollywood Bliskiego Wschodu
Cairo Life

Kolory Indii w Egipcie

2011-06-04T10:33:00.007+02:00

... tak było wczoraj. Więcej już wkrótce.

* * *
Przeczytaj także:
Fryderyk Chopin pod biało-czerwonymi piramidami
Baśnie tysiąca i jednej nocy
Opera Aida. Musisz zobaczyć!

Z notatnika Chrisa: Elburs, górale i wiszące kafejki

2011-05-26T13:49:00.007+02:00

Iran słynie nie tylko z perskich dywanów i starań o wyprodukowanie broni atomowej, ale różnież ze swych zabytków i różnorodności krajobrazu. Tym razem celem małej wyprawy stały się góry Elburs, które wyrastają niczym skalna ściana przy północnych granicach miasta.

Znajomy Irańczyk poradził, aby udać się do miejsca zwanego Darband, które jest też celem wielu wycieczek mieszkańców miasta w weekendowe dni. Ostatnie kilkadziesiąt metrów asfaltu, który zdołał wcisnąć się w górską dolinę jest miejscem, w którym nagle krajobraz zmienia się z miejskiego w górski, może trochę na wzór miast typu Zakopane. Stąd można poruszać się dalej tylko pieszo lub na ośle - pieszo poruszają się przybysze tacy jak ja, a na osłach przemykają irańscy górale. Co ciekawe, wygląda na to że górskie wycieczki są sportem, który jest dość powszechny w Teheranie, a może i w wielu miejscach Iranu. Na szlaku można spotkać całkiem profesjonalnie ubranych wędrowców, przez co Iran z pewnością wyróżnia się na tle innych państw muzułmańskich tego regionu. Do tego góry Elburs – bo tu właśnie przyszło mi wędrować – przez większość roku pokryte są tu i ówdzie śniegiem, co sprawia że wielu Irańczyków jeździ na nartach.

Górska ścieżka przez pierwsze kilometry wiedzie wzdłuż górskiego potoku, który pięknie szumi przelewając się pomiędzy skałami, a nad wodami potoku wybutowano, a czasami wręcz zawieszono niezliczoną ilość restauracji, kafejek, drobnych sklepików i góralskich kramów. Wielu przychodzi tu na spacer oraz aby przysiąść na chwilę i zapalić sziszę. Młodzi przychodzą na romantyczne spacery, a jeszcze inni chcą wejść w wyższe partie gór, aby powspinać się i nacieszyć oczy zamgloną panoramą Teheranu. Te zawieszone nad wodą kafejki są chyba tradycją regionu, która znana była już w starożytności, pod postacią wiszących ogrodów w sąsiednim Babilonie.

Należy też wspomnieć o tutejszych góralach. Na moje europejskie oko, wszyscy oni wyglądają niezwykle podobnie, a jeśli ktoś chciałby wiedzieć jak, to najprościej jest zreknąć na zdjęcia prezydenta Iranu – moim zdaniem jest on niezwykle typowym przedstawicielem swojego narodu, typowy góral z Elbursu.

Wracając na górski szlak – przespacerowałem się odrobinę po Elbursie i muszę przyznać, że po egipskich płaskich pustyniach, spacer po zielonych górskich ścieżkach był nieprawdopodobnym doświadczeniem. Góry Elburs bardzo przypominają europejskie Karpaty, a na deser można posmakować góralskich przysmaków, w postaci marynowanych owoców, które kuszą pięknymi kolorami i ciekawym smakiem.

... ot, codzienne zakupy ...

2011-05-23T15:08:00.005+02:00

Chleba naszego powszedniego ...

2011-05-21T00:53:00.002+02:00

Przewożony na drewnianych siatkach na głowach rowerzystów o niemal cyrkowych umiejętnościach, czasami na bagażnikach samochodów, a czasami leżący spokojnie gdzieś w cieniu meczetu i czekający na nabywców. Egipski chleb. Aish Baladi, z arabskiego: Chleb lokalny lub Życie. Chleb, który w Egipcie odgrywa specjalną, niemal mistyczną rolę. Egipt jest jedynym krajem arabskim, w którym chleb nazywa się aish - życie, a nie hubz.

Chleb z kieszonką (więcej), jakże różny od naszego chleba, jest w Egipcie podstawą żywienia. Subsydiowany przez Państwo cenowo pozostaje w zasięgu nawet najbiedniejszych. Za 20 chlebowych placków dofinansowanych przez Państwo płaci się 1 funta egipskiego (około 50 groszy). Z takiej pomocy korzysta 50 - 70 proc. społeczeństwa, ale taki chleb niełatwo jest dostać – trzeba odczekać w kolejce nawet półtorej godziny. I niezależnie jak liczna jest rodzina, 20 chlebów przysługuje jej tylko raz dziennie. Można go kupić bez kolejki, ale wówczas jest czterokrotnie droższy – za funta dostaniemy tylko 5 sztuk. Nie każdy może sobie na to pozwolić.

... i choć słowa w tytule posta pochodzą z chrześcijańskiej modlitwy, tak naprawdę odpowiadają potrzebom większości egipskiego społeczeństwa. Egipt, z ponad 80 milionami obywateli, jest największym konsumentem i importerem zbóż na świecie. Nawet w niewielkich, zakurzonych wioskach, daleko od miast Egipcjanie stworzyli 82 różne typy chleba, z wykorzystaniem kukurydzy, prosa, czy jęczmienia – powiedział Ahmed Khorshid – naukowiec nazywany „ojcem chleba” z powodu wieloletnich badań nad tym tematem.

* * *
Przeczytaj także:
Uliczne jedzenie i problemy życia codziennego w Kairze
Chleb z kieszonką
Lunch time

Ramadan 2011

2011-05-20T12:42:00.016+02:00

Ramadan jest okresem wzmożonej "aktywności telefonicznej" Egipcjan (jakby na co dzień mało rozmawiali ;), co skrzętnie wykorzystują sieci komórkowe prowadząc w tym okresie wiele akcji promocyjnych (więcej)

Wiele osób trafia do nas poszukując informacji, kiedy w Egipcie rozpocznie się Ramadan. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że Ramadan w bieżącym roku (1432 roku księżycowym według kalendarza Hirji) rozpocznie się 1 sierpnia. Decydujący głos w tej sprawie ma jednak Rada Mędrców, która na podstawie obserwacji księżyca podejmie ostateczną decyzję, dzień lub dwa przed jego rozpoczęciem.

Zapraszam do Galerii "Gdy fanoose rozświetla mrok", czyli Ramadan w Kairze

Takie obrazki tylko w Egipcie. Więcej o egipskim chlebie tutaj.

* * *
Zobacz koniecznie:
Ramadan w Egipcie
Fanoos - Ramadanowe lampy cz.1 cz.2 cz.3
Świat Ramadanowych reklam
Wszystkie posty związane z Ramadanem

Z Notatnika Chrisa: Perskie sentymenty

2011-05-18T10:56:00.020+02:00

Teheran - w kolejce do Pałacowego Parku

Rok 1978 przyniósł Iranowi rewolucję islamską, która zmiotła z piedestału Szacha Mohammada Rezę Pahlavi’ego. Irańczycy do dziś nazywają go swoim ostatnim królem i obecne pokolenie raczej nie żywi do niego negatywnych emocji. Szach dał się swojemu ludowi mocno we znaki, a modernizacja kraju za wszelką cenę przebiegała chaotycznie i z pominięciem rozwoju większości społeczeństwa. Do tego Szach postanowił stanowczo walczyć z religią i tradycją, co tylko przyspieszyło wybuch rewolucji. Tym którzy jeszcze tego nie zrobili, polecam przeczytanie książki "SzachInShach" Ryszarda Kapuścińskiego.

Podobne obrazki oglądamy w ostatnich miesiącach w Tunezji, Egipcie, Libii czy Syrii – żaden z tamtejszych dyktatorów nie nauczył się niczego na błędach Rezy Pahlaviego.

Wróćmy jednak do Iranu, a konkretnie to Teheranu i tamtejszych pałaców królewskich. Irańczycy ich nie zniszczyli, nie ograbili, a za to przekształcili w swego rodzaju skanseny. Oba kompleksy pałacowe położone w północnej części Teheranu to dzisiaj piękne parki - oazy spokoju pośród których znajdują się rezydencje królewskie. Owe rezydencje nie pochodzą z czasów dawniejszych niż przełom XIX i XX wieku, ale pomimo to władcy kraju zdołali zebrać w nich wiele ciekawostek. Wszystkie elementy wyposażenia, w tym meble, stanowią przekrój rozmaitych styli, jakie były modne w całym XX wieku. Pomieszczenia są bogato zdobione, żyrandole ociekają kryształami, a przed rezydencjami stoją historyczne już modele Mercedesów, Rolls Royc’ów i BMW, którymi poruszała się rodzina królewska. Można też zobaczyć prywatne pokoje rodziny królewskiej, które były używane do roku 1978 – jest to połączenie stylu irańskiego z nowoczesnym, a wyposażenie pochodzi z Europy i Ameryki.

Sala luster w Pałacu Królewskim

Jadalnia w Pałacu Królewskim

Wszystko jest dostępne dla zwiedzających, a ogromny park i restauracje pozwalają na spędzenie kilku spokojnych i miłych godzin w iście królewskim stylu.

Jeden z piękniejszych pawilonów w Pałacu Królewskim

* * *
Zobacz także:
Kącik podróżnika, czyli to warto zobaczyć!
Libijscy jaskiniowcy
Trypolis - spacer po starym mieście

Rekordowe Miasto

2011-05-15T07:01:00.006+02:00

Dawno, dawno temu, a może wcale nie tak dawno, bo w latach 60.tych poprzedniego wieku Dubaj był małą, zakurzoną wioską. Od tego czasu wiele się zmieniło, choć największe zmiany przyniosła ostatnia dekada. Dzięki wizjonerskim szejkom, przede wszystkim Mohamedowi bin Rashid Al Maktoum, i napływającym tu z całego świata pieniądzom inwestorów Dubaj przeksztalcił się w futurystycze miasto, które chce być wyjątkowe pod każdym względem.

Tu nic nie może być zwyczajne – tu wszystko musi być naj ...
- Burj Khalifa - m.in. najwyższy budynek świata, najwyżej położony punkt widokowy (124 piętro) i najwyżej położony basen (76 piętro),

Burj Khalifa - najwyższy budynek świata (828 metrów)

- Dubaj Mall – największe centrum handlowe,
- fontanna o największej powierzchni (przy Dubaj Mall), której wody są wyrzucane na wysokość 140 metrów,
- największy pokaz fajerwerków przy otwieraniu hotelu Atlantis na Palmie Jumeirah – zespole sztucznych wysp o kształcie palmy. W przedstawieniu wykorzystano 100 tys. sztucznych ogni, prawie siedem razy więcej niż na ceremonii otwarcia Igrzysk w Pekinie w 2008 roku.
Wymieniać można długo.

Zapewne największy jest także Festiwal Zakupów, na którym co roku pobijane są rekordy wydanych w jego trakcie pieniędzy. Pobliskie Abu Dhabi też nie chce być gorsze, i pomimo że Emiraty są krajem muzułmańskim, tam właśnie w ubiegłym roku ustawiono najdroższą na świecie choinkę, którą przybrano eksluzywną biżuterią (w tym 181 diamentami) i zegarkami wartymi 11 mln dolarów.

Dubaj to miasto, które funkcjonuje aby błyszczeć i zaskakiwać. Dlatego też, pomimo że nikt na świecie oficjalnie nie mówi o pobiciu rekordu wysokości Burj Khalifa, rekord prawdopodobnie zostanie pobity przez ... sam Dubaj. W budowanym Dubai Waterfront - kompleksie kanałów i wysp pełnym hoteli i budynków mieszkalnych, który spowoduje wydłużenie linii brzegowej kraju o 500 mil, planuje się wybudowanie wieżowca Al Burj, którego wysokość przekroczy 1 km. Nieoficjalnie szacuje się, że wysokość nowego rekordzisty wyniesie 1400 – 1600 metrów.

Widok z tarasu na 124 piętrze Burj Khalifa

* * *
Przeczytaj także:
W drodze nad Zatokę Perską
Shop till you drop, czyli kupuj do upadłego
Wszystkie posty związane z Dubajem

O świcie ...

2011-05-14T03:10:00.007+02:00

Dzięki pozostawieniu w Egipcie czasu zimowego (więcej) jasno jest już przed 5 rano, a ciemno przed 7 wieczorem. Pomimo zasłaniania okien biologiczny zegar naszych dzieci uległ dostosowaniu do wczesnego świtu – Mały Turysta o 5.30 rano jest już gotowy do zabawy, choć do szkoły idzie dopiero 2 godziny później. Dziecko rewolucji także chce fikać od samego rana, w przeciwieństwie do nas. Obawiam się, że za chwilę nasze życie będzie wyglądało tak:

Wstaję rano, za 15 trzecia, latem to już widno ...

* * *
Przeczytaj także:
Nie mamy Pańskiego Płaszcza i co nam pan zrobi!
Quiz: Sprawdź, gdzie mieszkasz!
Wieczorem ...

Demokracja w Egipcie

2011-05-08T16:20:00.004+02:00

Demokracji w Egipcie nie było i na razie nie zapowiada się, aby miało się to zmienić. Do demokracji społeczeństwo musi być gotowe, a tutaj większość stanowią niewykształceni ludzie żyjący na granicy przetrwania, których głosy można bardzo tanio kupić (często wystarczy jeden posiłek).

Zaraz po Rewolucji wszyscy dbali o siebie nawzajem, nawoływali do zmiany siebie i Nowego Egiptu (więcej). Teraz, kiedy emocje opadły, nikt już nie pamięta tych wspanialych haseł, a jest nawet gorzej niż przed Rewolucją. Na ulicach panuje kompletna samowolka, nikt nie słucha policji i dlatego np. na lotnisku w Kairze zamknięty jest dojazd do hali przylotów, a na znajdującym się poniżej parkingu panuje kompletny chaos. Obecnie wszyscy dbają tylko o siebie kompletnie ignorując innych. Coraz więcej jest grabieży i rabunków. Nasiliły się także działania skrajnych ugrupowań muzułmańskich.

W marcu odbyło się referendum w sprawie konstytucji, które dało tutajszemu społeczeństwu wrażenie, że do nich należy głos. Wynikiem referendum miały być m.in. przyspieszone wybory prezydenckie i parlamentarne, które miały odbyć się w czerwcu br. Później termin ten został przesunięty na wrzesień, a już teraz mówi się że wybory odbędą się w jeszcze późniejszym terminie. Czy i kiedy się odbędą oraz jaki będą miały przebieg pozostaje wielką niewiadomą. Na razie władza pozostaje w rękach armii.

A o tym, że w Egipcie nie dzieje się dobrze możecie przeczytać m.in. tutaj, a to tylko część problemów:
Krwawe starcia między chrześcijanami i muzułmanami
State TV: At least 12 killed, 232 wounded in clashes at Cairo church
Egipcjanie sądzą i karzą

Osobom, które chcą na bieżąco śledzić sytuację w Egipcie polecam serwisy internetowe:
Al Masry Al Youm
Al Ahram

PS. Do wspomnień z Dubaju jeszcze wrócimy na blogu.

* * *
Przeczytaj także:
Nowy Egipt, czyli krajobraz po Rewolucji
Ana Masrija
Mój jest ten kawałek podłogi

Najwyższy budynek świata

2011-05-05T11:00:00.015+02:00

Burj al Kalifa

"Słowo niemożliwe nie istnieje w słownikach przywódców. Nie ma znaczenia jak wielkie wyzwania, silna wiara, determinacja i chęć rozwiązania przezwyciężą je."
Jego Wysokość Sheik Mohammed bin Rashid Al Maktoum

Więcej o rekordach w Dubaju

* * *
Przeczytaj także:
W drodze nad Zatokę Perską
Tu wszystko jest możliwe!
Shop till you drop, czyli kupuj do upadłego

Różnice kulturowe

2011-05-04T07:28:00.006+02:00

Egipt jest niewątpliwie krainą baksheeshu (napiwków). Baksheesh należy się każdemu i niemal za wszystko: panu, a nawet policjantowi, który wskaże miejsce do parkowania, panu, który zapakuje i zaniesie zakupy do samochodu, czy przywiezie rzeczy od prasowacza. Nie są to duże kwoty - rzędu 0,5 - 1,5 złotego, ale zawsze trzeba mieć kieszeń pełną drobnych. Jest to rodzaj solidarności społecznej - należy dzielić się z tymi, którzy mają mniej od Ciebie.

Przyznam, że w Dubaju mam problem, czy i ile napiwku się komu należy. Czy powinnam zostawić napiwek panu, który zapakował mi w sklepie zakupy? Czy napiwek należy dodać do rachunku za taksówkę? Najlepsze było jednak jak daliśmy napiwek (istotnie przewyższający egipskie standardy) strażnikowi w hotelu, który przyniósł nam butelki z wodą do pokoju. Po chwili mieliśmy telefon z recepcji, czy te pieniądze to na poczet rachunku za wodę.

* * *
Egipt i Dubaj, pomimo że należą do grupy krajów arabskich, dzieli przepaść cywilizacyjna. Wynika to przede wszystkim z różnic w zamożności społeczeństwa. Spośród wszystkich krajów Bliskiego Wschodu, Emiraty Arabskie zajmują drugie miejsce pod względem PKB na mieszkańca z wartością ponad 54,6 tys. USD, podczas gdy Egipt z wartością zaledwie 2,2 tys. USD zajmuje drugie miejsce od końca.

Więcej o baksheeshu i podziale klasowym w Egipcie

Problemem, który po Rewolucji nabrał jeszcze większego znaczenia, jest niechęć Egipcjan do zatrudniania obcokrajowców (są parytety mówiące ilu Egipcjan powinno przypadać na jednego obcokrajowca, a ostatnio mówi się o zaostrzeniu prawa do wydawania wiz rezydenckich dla pracujących tu nie-Egipcjan i uniemożliwieniu im pracy w Egipcie dłużej niż przez 3 lata).

Prowizoryczne sklepy w niedokończonych budynkach nie są niczym wyjątkowym w Kairze

W Dubaju jest wręcz odwrotnie - na ulicy trudno jest spotkać rodowitego mieszkańca tego kraju. Dominują Azjaci: Pakistańczycy, Hindusi, Filipińczycy, jest także sporo Rosjan. Do realizacji kolejnych, spektakularnych projektów zatrudnia się najlepszych specjalistów z całego świata.

Osiedle Dubaj Marina - jeden z wielu prowadzonych równolegle ogromnych projektów. Na części budynków wciąż widać dźwigi.

* * *
Przeczytaj także:
Podatki na deser
Ramadan gift
Nadgorliwy idzie na dłuuugi spacer

Zatrzymać czas!

2011-05-02T09:01:00.000+02:00

Z powodu Rewolucji i Ramadanu, czas w Egipcie zatrzymał się na godzinę.

Co roku w pierwszy weekend maja zmienialiśmy w Egipcie czas z zimowego na letni. A w tym roku nic - zmiany brak! Szkoda tylko, że najdłuższy dzień w roku będzie się kończył około godz. 19.00, zamiast o 20.00. Ale za to świt zastanie nas już przed godz. 5.00 rano. Chyba zaczniemy chodzić spać z kurami ...

Można pokusić się jeszcze o stwierdzenie, że po Rewolucji zima w Egipcie trwa cały rok!

O perypetiach związanych ze zmianą czasu pisaliśmy już tutaj.

* * *
Przeczytaj także:
Nowy Egipt, czyli krajobraz po Rewolucji
Czas na piknik!
Kair - miasto, które nigdy nie usypia

Shop till you drop, czyli kupuj do upadłego

2011-05-01T13:06:00.031+02:00

Dubaj jest niewątpliwie miastem, które może zachwycić. Wybudowane, w krótkim czasie, na pustyni skupiska drapaczy chmur, z których Burj al Kalifa jest najwyższy na świecie, przytłaczają ogromem. Z daleka widać ich kolejne grupy i wydają się być na wyciągnięcie ręki, ale aby do nich dotrzeć niezbędny jest samochód lub długa wędrówka. Do tego atrakcje o jakich tylko można pomarzyć: podwodna restauracja, możliwość podziwiania miasta z najwyższego budynku na świecie, ogromne tematyczne akwaria, parki wodne, a nawet kryty stok narciarski, na którym można się schłodzić gdy żar leje się z nieba.

Burj al Arab - wizytówka współczesnego Dubaju

Okazuje się jednak, że najpopularniejszą atrakcją zarówno dla tutejszych mieszkańców jak i licznie przybyłych turystów są ... zakupy! I tu potrafię zrozumieć spragnionych zakupów Egipcjan – pomimo coraz większej ilości marek typu Zara, H&M czy Promod dostępnych w Kairze, liczba tego typu sklepów przypadająca na mieszkańca tej niemal 20 milionowej metropolii jest zatrważająco mała. Wybór artykułów spożywczych w Kairze także nie jest zbyt duży (wspomnę choćby o rodzajach jogurtów dostępnych w czasie Ramadanu, o którym pisałam tutaj) tak więc wizyta w Dubajskim Carrefurze była dla nas jak wyprawa do Skarbca Alladyna.

Przechodząc jednak koło pozostałych sklepów w Emirates Mall (tym ze stokiem narciarskim) czułam się niemal jak w Centrum Handlowym Arkadia, Promenada, czy Blue City w Warszawie. Skąd więc ta gorączka zakupów akurat tutaj? Dwa razy w roku w Dubaju odbywa się Festiwal Zakupów, na który jak na pielgrzymkę ściągają shopperzy z całego świata. Nie wiem, czy wówczas obniżki są tak duże, aby zrekompensować koszt przelotów i noclegów, ale na pewno można się tym pochwalić przed znajomymi.

Nadal jednak nie rozumiem tego zakupowego szaleństwa w Dubaju. Oczywiście 50 centrów handlowych znajdujących się w jednym mieście, w których obok marek masowych są także butiki największych projektantów, daje ogromny wybór. Poza tym odmienne atrakcje zapewniane przez każde z centrów mają sprawić, że to właśnie w nim poczujemy się wyjątkowo. Ale czy to powód, aby na zakupy jechać aż tak daleko? A może po prostu istnieją trzy rodzaje turystów: Plażowicze, Shopperzy i Włóczykije. I należąc do grupy Włóczykijów nigdy nie zrozumiem Shopperów?

* * *
Przeczytaj także:
Dubaj, w królestwie zakupów - artykuł na wp.pl
Czas na zakupy
Egipski Outsourcing

Pocztówka z Dubaju

2011-04-28T20:30:00.011+02:00

Opowieść już wkrótce. Teraz korzystamy z uroków życia, o ile tak można nazwać zakupy i zwiedzanie z dwójką dzieci, w tym jednym malutkim.

* * *
Przeczytaj także:
W drodze nad Zatokę Perską!
Tu wszystko jest możliwe!
Pożegnanie z Zatoką Perską

Wesołego Alleluja!

2011-04-23T21:25:00.008+02:00

Kościoły wykute w skale, Wzgórza Mokattam, Kair

* * *
Zobacz także:
Podziemne sanktuarium na wzgórzach Mokattam
Koptowie - potomkowie faraonów
Mokattam Hill, czyli Kair z lotu ptaka

Pozdrowienia z Dubaju od Wielkanocnego Zajączka

2011-04-22T14:58:00.013+02:00

Wesołych Świąt Wielkiej Nocy i mokrego Dyngusa!

Ps. Ciekawe, czy przed Bożym Narodzeniem w akwarium pływa Święty Mikołaj?

c d n .

Ana Masrija

2011-04-20T22:54:00.008+02:00

Od czasu Rewolucji egipska flaga jest wszechobecna. Sprzedawana na każdym niemal rogu, króluje na budynkach, murach, a nawet na ... skrzynkach rozdzielczych i śmietnikach.

Na naszej ulicy są latarnie, z których wystają niemal niezabezpieczone kable. Pomimo wielu moich interwencji nikt ich nigdy schował, aby zapewnić bezpieczeństwo przechodniom, czy odwiedzającym nas dzieciom. Nie przeszkodziło to jednak, aby i je pomalować w egipskie kolory. Kolejnym rewolucyjnym gadżetem były różnego typu naklejki na samochody: zaczęło się od naklejek wyglądających jak egipskie tablice rejestracyjne z napisem „25 stycznia”, a później ich rodzaje uległy rozmnożeniu.

Następnie poszło już szybko: torby, znaczki, breloczki. Flaga stała się też kluczowym elementem wielu reklam. Egipcjanki na głowach upinają chusty w kolorach czarnym – białym – czerwonym, a na skrzyżowaniach sprzedawane są husteczki higieniczne w rewolucyjnych pudełkach. Kolejnym hitem okazały się ochraniacze na koła zapasowe samochodów terenowych.

A teraz najmodniejsze jest noszenie biżuteri z napisem „Ana masrija” (Jestem Egipcjanką). Ja też dostałam taką od egipskiej koleżanki.

* * *
Przeczytaj także:
Nowy Egipt, czyli krajobraz po Rewolucji
Dziecko rewolucji

Na środku niczego

2011-04-18T16:05:00.005+02:00

Lubię miasta z historią. Miasta w których wąskich uliczkach można się zgubić, wypić herbatę w lokalnej kafejce i pouśmiechać do tamtejszych mieszkańcow, gdy nieznajomość języka nie pozwala na więcej. Dlatego tak dobrze jest w Kairze, gdzie wąskich uliczek jest bez liku. Mieszkańcy są bardzo przyjaźni i usłyszawszy, że odrobinę mówię po arabsku z ogromną ciekawością zadają pytania. Na prostsze, jak pytanie o kraj i dzieci potrafię odpowiedzieć, ale wówczas dochodzimy do pytań, które przerastają moje umiejętności i kończy się na wymianie uśmiechów.

Są jednak miasta, których wcale nie miałam ochoty zobaczyć. Do tej grupy z pewnością należy Dubaj – miasto na wskroś nowoczesne, po którym należy poruszać się samochodem. Los lubi jednak płatać figle i kilka dni temu zostaliśmy postawieni przed faktem, że wyjeżdżamy na kilka tygodni do Dubaju. No cóż – pomyślałam – może czas na nową przygodę - choć nie byłam przekonana, czy nasze Dziecko Rewolucji jest już odpowiednio duże na takie podróże. Mieliśmy zamieszkać w hotelu niedaleko Creek Dubaj – kanale, znajdującym się w sercu Dubaju, po którym pływają tradyjne łodzie. Super! Doskonałe miejsce na spacery z córką i nowe inspiracje fotograficzne. Okazało się jednak, że zmieniono rezerwację na hotel o wdzięcznej nazwie Rose Garden. Jadąc do hotelu minęliśmy Creek Dubai i jechaliśmy, jechaliśmy, jechaliśmy ... by dojechać na środek niczego. To, że wokół nie ma kompletnie nic to jedno, ale gdzie ten ogród, o którym mowa w nazwie hotelu? Widok z okna fenomenalny – zresztą zobaczcie sami! Tylko ile czasu mogę spacerować po pustym parkingu z małym dzieckiem? Dobrze, że mamy blisko do Emirate Mall, w którym największą atrakcją jest sztuczny stok narciarski – może nasza dwumiesięczna dziewczynka nauczy się jeździć na nartach ;)

A tak na poważnie, mam nadzieję że najpóźniej za dwa dni przeniesiemy się do właściwego hotelu, ishaAllah. Inaczej ... wolę nie myśleć jak tu wytrzymam.

* * *
Przeczytaj także:
Wrócimy jutro, inshaAllah!
W drodze nad Zatokę Perską!
Tu wszystko jest możliwe!

Deszczowy dzień

2011-04-15T13:31:00.016+02:00

Rok 2011 jest w Egipcie wyjątkowy pod wieloma względami, wystarczy choćby wspomnieć Rewolucję. Ale nie tylko. Pogoda też nas zaskakuje – w styczniu, chwilę przed Rewolucją, padało przez 5 kolejnych dni co Egipcjanie przeżyli niemal jak klęskę żywiołową. Opiekunka do dzieci nie przyszła do nas, bo przecież padało i nie mogła wyjść z domu. To prawda, że ze względu na znikome roczne opady deszczu (ledwie kilka dni w roku, przy 350-360 dniach słonecznych) nie ma tu systemu kanalizacyjnego odprowadzającego wodę z zalanych deszczem ulic, ale żeby traktować to jak koniec świata ...

Deszcz w Kairze oznacza przede wszystkim kompletny paraliż komunikacyjny – prowadzący samochody Egipcjanie widząc najmniejszą choćby kałużę wpadają w panikę i zwalniają niemal do zera. Tydzień temu, w czasie ostatniego deszczu dodatkowo dopadła nas burza, która zachwyciła naszego spragnionego deszczu Malego Turystę. Na drogach za to nastąpił komunikacyjny zator. Nasz kierowca na trasę, którą pokonuje zazwyczaj w około 4o minut potrzebował 4 godzin, po czym okazało się, że warsztat do którego jechał tego dnia był zamknięty i czekała go jeszcze droga powrotna do domu. Ja wykorzystałam tę niecodzienną pogodę do zdjęć, o których w słoneczne dni można tylko pomarzyć. Na szczęście do domu wracałam z zaprzyjaźnionym taksówkarzem, który doskonale zna miasto, bo przejeżdżając przez wszystkie możliwe lokalne uliczki, w tym przez Miasto Umarłych, po pół godzinie byłam na miejscu, podczas gdy nasz kierowca stał zablokowany pod Cytadelą. A na koniec dnia na niebie pojawiła się tęcza.

Poszukującym fotograficznych inspiracji polecam e-book Eli Reinholdtsen "Chasing reflections". Mnie zainspirował, i to bardzo! Ale o tym może następnym razem ...

* * *
Zobacz także:
Rozdwojenie jaźni, czyli o pogodzie w Egipcie
Piaskowanie na śniadanie
Dla spragnionych

Pocztówka z Kairu

2011-03-26T23:21:00.025+02:00

To jest dla mnie kwintesencja Kairu. Piękna, choć zaniedbana architektura. Tysiące nieopowiedzianych historii. Tyle się dzieje, że nie wiadomo na czym się skupić. I wszystko wciąż takie egzotyczne. Chwilo trwaj ...

* * *
Przeczytaj także:
Egipski Outsourcing
Rzecz o prasowaniu
Friday Market

Markowe

2011-03-21T22:21:00.010+02:00

Egipcjanie, a zwłaszcza Egipcjanki, uwielbiają "markowe" ubrania i torebki, np. ze znaczkiem Diora, Gucciego czy Prady. Można je kupić prawie darmo w niemal każdym butiku. Jeżeli marzy nam się biżuteria znanych projektantów wystarczy przynieść zdjęcie do dowolnego złotnika, który wykona ją prawie od ręki. Jak się okazuje rowery także powinny być markowe - wystarczy tylko przyczepić odpowiedni znaczek.

Co lepsze: Hyundai czy Toyota?

* * *
Przeczytaj także:
Dostawcze ... rowery
... taki amerykański!
Quiz: Sprawdź, gdzie mieszkasz!

Nowy Egipt, czyli krajobraz po Rewolucji

2011-03-10T16:03:00.014+02:00

Sprzedawcy flag

Rewolucyjne szleństwo wciąż jest obecne w Egipcie – nadal niemal na każdym rogu sprzedawane są flagi, młodzież maluje krawężniki na czarno-biało zbierając na ten cel fundusze wśrod przejeżdżających samochodów, ozdabia płoty symbolami Egiptu i Rewolucji, a mieszkańcy Egiptu mają nadzieję na lepsze jutro. Są tacy, którzy tak bardzo przyzwyczaili się do rewolucyjnego trybu życia, że nadal nie chcą opuścić Placu Tahrir pomimo wielu prób z niego ich usunięcia. W piątek po południowej modlitwie każdy powód jest dobry do protestów lub świętowania na Placu, co zapewne będzie miało miejsce i jutro.

Post-rewolucyjne murale

Szkoda tylko, że nadal nie ma policji na ulicach, więc wśród kierowców panuje kompletna samowolka. Ze względu na lata ucisku przez policję ludzie atakują jej posterunki, które nadal chronione są przez wojskowe czołgi. Sytuacja nie jest stabilna i pomimo radości i dumy z wyzwolenia się spod reżimu coraz więcej słyszy się o rabunkach i atakach na obywateli. Zniszczonych zostało także kilka starożytnych grobów: w Gizie, Sakkarze i Abu Sir oraz dokonano pewnych kradzieży i zniszczeń w Muzeum Egipskim, co spowodowało że Zahi Hawass – główny archeolog Egiptu i Sekretarz Generalny Najwyższej Rady Starożytności zrezygnował z pełnienia swoich funkcji (więcej).
Od północy do 6.00 rano obowiązuje godzina policyjna, a późnym wieczorem nie zaleca się wyjeżdżania poza miejsce zamieszkania.

Mamy nadzieję, że niebawem sytuacja się unormuje i widoczne będą tylko dobre efekty Rewolucji.

* * *
Przeczytaj także:
Dlaczego dr Hawass zrezygnował z pełnionych funkcji
Klątwa Faraona - drżyjcie śmiertelnicy
Zaszyfrowane hieroglifami

Moda rewolucyjna, czy rewolucja w modzie?

2011-03-06T22:30:00.009+02:00

Od czasu Rewolucji egipskie flagi stały się wszechobecne. Stały się nawet elementem mody.

* * *
Zobacz także:
Modny strój na upalne lato
Egipskie stroje
Prawda o galabiji

Z notatnika Chrisa: Kraina Arki Przymierza

2011-03-02T12:34:00.008+02:00

Nikt poza kilkoma osobami nie ma pewności czy Arka Przymierza znajduje się w etiopskim Aksum. Jak pamiętamy z kultowego filmu, Indiana Jones odnalazł Arkę, ale mało komu wyszło to na dobre, a sama Arka znów się gdzieś ulotniła.

Patrząc na historię Etiopii, nie da się nie zauważyć, że niepodległość tego kraju (poza kilkuletnim okresem problemów z Mussolinim) była zachowana od przynajmniej 3000, lat czyli od czasów króla Etiopii Menelika I-go, syna królowej Saby i króla Salomona. W ciągu wszystkich tych lat Etiopczycy dzielnie odparli najazd muzułmański w XVI wieku i pokonali „nieustraszonych” Włochów na końcu XIX wieku. Czy ma to związek z legendą, jakoby armia posiadająca Arkę była niepokonana? Kult Arki Przymierza jest tu ciągle żywy, a jej kopia znajduje się na każdym ołtarzu każdego etiopskiego kościoła.

Jednak to nie Arka jest obiektem i tematem przewodnim tutejszych świąt, z których jedno z najważniejszych to Timkat – Święto Chrztu Jezusa w Jordanie. Dzień ten przypada na 19 stycznia, a jego obchody rozpoczynają się już w nocy, kiedy to ludzie odnawiają swój chrzest, zanurzając się w chłodnych wodach odpowiednio dobranych sadzawek i strumieni. Świętowanie trwa cały dzień, ludzie się modlą, spotykają gromadnie przy kościołach, całują święte obrazy i mury świątyń, a niektórzy wykonują gromadnie rytualne tańce.

W taki dzień można spotkać duchownych Kościoła Koptyjskiego ubranych w odświętne, często kolorowe stroje. Nad świętymi mężami unoszą się dodakowo pięknie tkane parasole, które dodają wiele uroku i powagi całej sytuacji.

Następnego dnia po święcie, na chodnikach pozostaje jeszcze nieco zielonych liści traw, którymi wyścieła się wszystko co tylko możliwe, włącznie z podłogami sklepów. Mimo wszystko życie zaczyna wracać do swojego normalnego rytmu, który dla wielu Etiopczyków nie jest już taki radosny. Niestety ilość biednych ludzi na ulicach jest niemal niepoliczalna, wiele dzielnic Addis Abeby to ogromne slumsy, w których domy zbudowane są z blachy falistej przymocowanej do niezbyt solidnej drewnianej konstrukcji. Ubrania pierze się nierzadko w zagłębieniach w ziemi, które wyścieła się kawałkiem folii i do której wlewa się nieco wody.

Do tego szwankuje edukacja, medycyna i szaleje bezrobocie. Brak też nowoczesnych technologii, o czym wymownie świadczy sposób budowy wielopiętrowych budynków – kolejne warstwy żelbetowych stropów wspiera się drewnianymi tyczkami, nie dbając do końca o piony i poziomy konstrukcji.

Mimo to, w niemal cudowny sposób jakoś się to wszystko kręci, a Arka Przymierza najpewniej strzeże kraju spoczywając w niewielkim kościele w Aksum…

* * *
Zobacz także:
Święto Chrztu Pańskiego ortodoksyjnych chrześcijan na The Frame

Pomożecie? Pomożemy!

2011-02-16T16:25:00.017+02:00

Rewolucja pozwoliła uwierzyć Egipcjanom, że los leży w ich rękach. Zaraz po rezygnacji Mubaraka na Facebooku wiele lokalnych grup zorganizowało akcje sprzątania Placu Tahrir, jak i całego Egiptu. Muszę przyznać, że już w czasie Rewolucji zaskoczył mnie widok ludzi dobrowolnie sprzątających Zamalek (dzielnicę Kairu), tym bardziej że wyrzucanie śmieci za okno samochodu, czy metra, jest (było?) tutaj zjawiskiem powszechnym.

Obecnie Egipcjanie masowo rozsyłają maile i sms-y z gratulacjami oraz wezwaniem do wsparcia egipskiej gospodarki, m.in. w następujący sposób:
- kupuj lokalne produkty,
- prowadź samochód z dobrymi manierami,
- przestań krzyczeć i zacznij słuchać,
- spędzaj wakacje w Egipcie,
- przekonuj obcokrajowców do spędzania urlopu w Egipcie,
- utrzymuj ulice w czystości,
- przekazuj niechciane przedmioty innym,
- otwórz rachunek i kupuj lokalne akcje,
- pomóż przetrwać małym lokalnym sklepom,
- oddawaj krew,
- głosuj we wrześniu,
- nie bądź częścią problemu - jeżeli ktoś poprosi Cię o łapówkę, nie dawaj jej, złóż raport jego szefowi.

Ciekawostki z Placu Tahrir

2011-02-13T23:34:00.008+02:00

O aspektach politycznych wydarzeń w Egipcie można posłuchać w niemal wszystkich wiadomościach. Mnie natomiast zainteresowało, jak organizowali i zachowywali się ludzie na Placu Tahrir. Przykładowo po dwóch dniach zaciekłego rzucania się kamieniami i cegłami przez zwolenników i przeciwników Prezydenta Mubaraka, w których zginęło kilka osób a 1500 zostało rannych, trzeciego dnia na placu radośnie tańczono i śpiewano.

Zachęcam do lektury artykułu "Muzyka z Placu", który ukazał się w Al Masry Al Youm

Na stronie BBC "Camping, który obalił prezydenta" można natomiast zobaczyć, jak zorganizowane zostało życie na Placu, na którym zagościło nawet przedszkole dla dzieci protestujących.

Miłej lektury!

* * *
Przeczytaj także:
Gazeta codzienna
Co kryje nazwa
Hugh Miles "Playing cards in Cairo"

Dziecko Rewolucji

2011-02-10T15:46:00.020+02:00

„Rok 2011 był to dziwny rok, w którym rozmaite znaki na niebie i ziemi zwiastowały jakoweś klęski i nadzwyczajne zdarzenia. Styczeń był nadzwyczaj deszczowy, co się w Kairze rzadko zdarza i nawet słońce nie chciało wyjść za grubej warstwy chmur, aby nie patrzeć co będzie się działo na Placu Tahrir.”

Bardzo dziękujemy za zainteresowanie naszymi losami w czasie Egipskiej Rewolucji. Tyle się działo, że dla wielu wystarczyłoby wrażeń na pół życia. Nie mogliśmy informować Was na bieżąco, bo początkowo nie mieliśmy dostępu do internetu, a potem sami nie nadążaliśmy z podejmowaniem decyzji. Wszystko działo się jak na szalonej karuzeli. Gdy mieliśmy już plan działań, nadchodziły kolejne informacje zmieniające sytuację o 180 stopni i nasze decyzje już do niej nie pasowały.

W tym trudnym czasie, chciałoby się powiedzieć wśród huku wystrzałów (choć w szpitalu nie było ich słychać), przyszła na świat nasza córeczka. Ze względu na zaawansowaną już ciążę, kiedy wszyscy znajomi w pośpiechu opuszczali Kair i w oczekiwaniu na samolot niemal koczowali na wypełnionym po brzegi lotnisku, mieszkaliśmy za zamkniętymi na stałe okiennicami, z grupą bawaabów i ich pomocników wyposażonych w kije i prowizoryczną broń pod domem, którzy dla bezpieczeństwa mieszkańców blokowali okoliczne drogi. Choć do Placu Tahrir, na którym prowadzone są protesty, dzieli nas kilkanaście kilometrów, i u nas stały czołgi, a w nocy słychać było wystrzały, które miały odstraszyć potencjalnych rabusiów, którzy postanowili skorzystać z okazji, że pewnego dnia z ulic zniknęli wszyscy (!) policjanci.

Najważniejszą myślą, która nam towrzyszyła było utrzymać ciążę do czasu, aż sytuacja się uspokoi. Jak dojechać do szpitala, kiedy godzina policyjna zaczyna się o 15.00, a drogi blokowane są przez lokalnych samozwańczych strażników, którzy pod nieobecność policji postanowili wziąć sprawy w swoje ręce. I skąd wiedzieć, że grupa, która właśnie zatrzymuje Cię na drodze to grupa strażników, a nie rabusiów.

Amerykańskie czołgi M-60 na ulicach Kairu

Nie wiedząc, jak rozwinie się sytuacja i czy nie będziemy musieli nagle opuścić Kairu zdecydowaliśmy o wyjęciu dziecka przed terminem. Wystarczyło jednak, że znaleźliśmy się w szpitalu (całą rodziną, ponieważ postanowiliśmy się nie rozdzielać), a poród rozpoczął się naturalnie. To uświadomiło mi, jak silny instynkt musiały mieć kobiety w czasie wojny, które rodziły dzieci, kiedy tylko znalazły się w bezpiecznym miejscu.

Nasza córeczka jest zdrowa, a sytuacja wokół powoli się stabilizuje. Kair powrócił do normalności, a korki są nawet większe niż przed Rewolucją. Wokół trąbią samochody, Egipcjanie robią sobie zdjęcia z czołgami, samozwańcze patrole podobnie jak wojsko powoli znikają z ulic. Na Placu Tahrir nadal trwają protesty, ale taka sytuacja może potrwać nawet kilka miesięcy, a jeżeli protestującym starczy zapału może nawet aż do jesiennych wyborów. Wybory będą także wyznacznikiem, jak duża część społeczeństwa popiera protestujących. Na razie większość przeciętnych Egipcjan jest szczęśliwa, że wreszcie mogą chodzić do pracy jak co dzień, zarabiać pieniądze i nie muszą sie chronić przed potencjalnymi napastnikami.

Generalnie w naszej dzielnicy w czasie Rewolucji było spokojnie, ale kiedy na Placu Tahrir rozpoczęto rzucanie kamieniami i cegłami, a następnie w ruch poszły koktaile Mołotowa, a ludziom dano zielone światło do ataków na obcokrajowców – w domyśle dziennikarzy i fotoreporterów, zrobiło się nam gorąco. Egipcjanie traktują turystów i obcokrajowców jak bogaczy (dla przeciętnego Egipcjanina żyjącego za 2 dolary dziennie, tacy wlaśnie jesteśmy), więc przyzwolenie do ataków mogło spowodować zmasowane napaści i grabieże. Takie przypadki były jednak raczej sporadyczne, choć dziennikarze i fotoreporteży naprawdę ucierpieli. Przykładowo nasz znajomy fotograf Wally Nell 28 stycznia za robienie zdjęć w okolicach Placu Tahrir został ostrzelany przez policję – więcej tutaj i tutaj

Tak więc nie mamy wielu zdjęć z tego okresu, a naszej córce kupiliśmy wydania gazet z dnia jej urodzenia, bo inaczej mogłaby nam nie uwierzyć, jaki burzliwy okres wybrała na przyjście na świat :)

Mamy nadzieję, że po tym trudnym okresie dane nam będzie trochę odpocząć
oraz że do Kairu powrócą wszyscy znajomi, których tak bardzo nam brakuje.

Wydarzenia w Egipcie na zdjęciach Big Picture cz.1 cz.2

Oblicza pustyni

2011-01-24T12:21:00.019+02:00

Zapraszam do galerii "Oblicza pustyni" na Peronie 4.
Miłego oglądania :)

* * *
Sahara po arabsku znaczy pustynia, ale nazwa „Pustynia Sahara” została nadana przez Europejczyków dla wyróżnienia pustyni w Afryce Północnej. Egipska część Sahary jest bardzo różnorodna i w większej części skalista, choć jest tu też Wielkie Morze Piasku – pustynia, jaką znamy z podręczników geografii.

Wielkie Morze Piasku – na granicy Libii i Egiptu znajdują się jedne z największych na świecie wydm piaskowych, ciągnące się ponad 800 km niemal od Morza Śródziemnego do Gilf Kebir na południu. Znajdują się tutaj najdłuższe wydmy na świecie, z których rekordowa mierzy 140 km (więcej).

Wielkie Morze Piasku w okolicy Oazy Siwa – wiejące tu wiatry tworzą z piasku niezwykłe geometryczne wzory i przenoszą wydmy z jednego miejsca na inne (więcej).

Pustynia na Półwyspie Synaj – pomimo, że pustynia kojarzy nam się z bezkresem piasku, Pustynia Zachodnia podobnie jak wnętrze Półwyspu Synaj, jest w większej części skalista.

Biała Pustynia (Sahara Beida) to najbardziej spektakularna część egipskiej Sahary, pokryta białymi i kremowymi masywnymi formacjami wapiennymi o niezwykłych formach (wieloryby, wielbłądy, grzyby, ptaki, etc.) ukształtowanymi przez wiatr i burze piaskowe (więcej).

Biała Pustynia - wapienne skały w zależności od pory dnia zmieniają swoje kolory i panującą wokół atmosferę.

Czarna Pustynia (Sahara Suda) powstała z erozji magmowych skał, które utworzyły warstwę czarnego proszku i kamieni pokrywających złoty lub lekko czerwony piasek (więcej).

Czarna Pustynia – pokryte czarnymi skałami wzgórza o kształcie stożków wulkanów górują nad całą okolicą.

Pole kamiennych arbuzów – pustynia oferuje nie tylko różnorodność krajobrazów, ale skrywa także wiele geologicznych skarbów, które znajdują się tutaj od milionów lat (więcej).

Dolina Wielorybów (Wadi Hittan) – 40 milionów lat temu, kiedy klimat był znacznie cieplejszy, a na biegunach naszej Ziemi nie istniały wielkie lodowce, na terenie Egiptu pluskały się olbrzymie wieloryby, rekiny i inne morskie potwory. Następnie klimat zmieniał się jeszcze kilka razy, aż w końcu nieco ponad 10 tysięcy lat temu, znów się ocieplił dzięki czemu powstała Sahara. Dzisiaj w Wadi Hittan możemy zobaczyć szkielety żyjących tutaj basilosaurusów – przodków wielorybów (więcej).

Oazy. Na Pustyni Zachodniej jest 5 oaz: Siwa, Baharija, Farafra, Dahla i Kharga. Poza Siwą, pozostałe oazy od czasów starożytnych kontrolowane były przez władców jako ważne punkty postojowe na karawanowych szlakach handlowych. Ptolemejskie świątynie i rzymskie forty świadczą o randze tych miejsc. Aleksander Wielki przebył 300 km pustynnych szlaków, by w wyroczni Amona w Oazie Siwa (jednej z sześciu wyroczni starożytnego świata) dowiedzieć się, że będzie panem całego ówczesnego świata (więcej).

Oaza Siwa – leżąca najdalej na zachód, przy granicy libijskiej, to najbardziej malownicza z egipskich oaz. Mieszkańcy zachowali tutaj odrębny język i własną kulturę. Nad głównym placem górują ruiny miasta Szali wzniesionego z cegły mułowej około 1203 roku (więcej).

Bir Wahid – gorące źródło ukryte wśród piasków Sahary. Terytorium Egiptu to w 90 procentach pustynia, ale i tutaj można znaleźć wodę. Żródła najczęściej mają swoje numery i są doskonale znane przez okolicznych mieszkańców (więcej).

Przewodnicy karawan potrafili nawigować na podstawie słońca i gwiazd oraz ułożenia skał i rodzaju piasku, po którym szli, dzięki czemu dokładnie wiedzieli ile dni marszu dzieli ich od kolejnych źródeł życiodajnej wody.

Beduini. Dzisiaj, kiedy zamieszkujący Pustynię Zachodnią Beduini przesiedli się z wielbłądów do samochodów z napędem na 4 koła, nie prowadzą oni już karawan lecz pustynne safari dla turystów. Jest to doskonały sposób, aby poznać różnorodność tej ciekawej krainy (więcej).

Pustynia nie jest tylko bezkresem piasku, ale kryje wiele skarbów i niespodzianek. Krajobrazy zmieniają się w kalejdoskopie, na horyzoncie pojawiają się kolejne źródła i oazy. Jest także skarbnicą geologicznych ciekawostek, takich jak: skamieniałe muszle i drzewa, czy szkielety morskich stworzeń, ktore żyły tu miliony lat temu. A wieczorem wystarczy przymknąć oczy, aby kamienne formacje zmieniły się w dinozaury ...

* * *
Zobacz także:
Dobre duchy pustyni
Karawana idzie dalej
Wszystkie posty związane z pustynią

Jingle bells, jingle bells ...

2011-01-06T18:24:00.011+02:00

Wszystkim Koptom obchodzącym dzisiaj Wigilię Bożego Narodzenia życzymy rodzinnych, wesołych i przede wszystkim spokojnych Świąt!

* * *
Przeczytaj także:
Koptyjskie Boże Narodzenie
Koptowie - potomkowie faraonów
Drzwi symboli

Najchętniej czytane w 2010 roku

2011-01-03T17:08:00.012+02:00

Miło mi, że fotorelacja "Kair - miasto tysiąca minaretów" opublikowana na Peronie 4 znalazła się w pierwszej dziesiątce najchętniej czytanych reportaży w 2010 roku (więcej).

Zachęcam Was do regularnych wizyt na Peronie 4 i to nie tylko przed wyjazdem na egzotyczne wakacje. Z tego nietypowego Peronu można codziennie wyruszyć w krainę pełną niezapomnianych przygód i zobaczyć wyjątkowe miejsca oczami różnych podróżników.

W 2011 roku życzę Wam samych nowych odkryć i wielu niezapomnianych podróży
(także do Egiptu ;)

Szczęśliwego ...

2010-12-30T20:18:00.006+02:00

Co to za sklep?

2010-10-12T16:22:00.005+02:00

Takie rzeczy tylko w Egipcie!
W "No Smoking Shop" można kupić ... zapalniczki i papierosy. Gratuluję Wam poprawnych odpowiedzi i spostrzegawczości, a właścicielom ... pomysłu ;)

Polecam także lekturę artykułu "Co kryje nazwa".

* * *
Zobacz także:
Zaszyfrowane hieroglifami
Zagadka i jej rozwiązanie
Chrum, chrum ...

Egipska codzienność cz.3: Naprawiamy samochód

2010-10-11T09:25:00.008+02:00

Uśmiechnij się!
Jesteś w Egipcie ;)

* * *
Samochód, jak każda z maszyn czasami wymaga wymiany ub naprawy któregoś z elementów. Tym razem nasz Jeep potrzebował nowego paska klinowego i wymiany dwóch śrub mocujących koło. Generalnie jest to akcja na jedną godzinę i to licząc z dojazdem do warsztatu, ale w Egipcie jest to nieco inaczej…

O godzinie 9:00 rano stawiliśmy się w warsztacie i poinformowano nas, że szef przyjedzie za 30 minut. To było dla mechaników wystarczającą wymówką, aby nic nie robić. Na wyraźną i stanowczą sugestię, że szef nie jest im potrzebny do zdjęcia paska i odkręcenia koła, w końcu wzięli się do dzieła. Okazało się też, że w warsztatowym magazynie jest jeden zapasowy pasek klinowy (tak wskazywał spis w bazie danych), ale nikt nie potrafi go odszukać, a magazynier dopiero wstał - co zeznała przez telefon jego żona, dodając przy tym, że jeszcze nie wziął kąpieli. Złe przeczucia potwierdziły się o 11:00 – magazynier w końcu dotarł, ale i on nie znalazł paska i śrub w swoim magazynowym bałaganie. Posłano więc gońca po te sprzęty, aby zakupił je w pobliskim sklepie. Goniec przybył o 11:30 więc do 12:00 udało się zainstalować nowy pasek klinowy. Niestety w południe wszyscy pracownicy warsztatu udają się na modlitwę, więc kolejne czynności należało odłożyć do 12:30. Wówczas to zabrano się do wymiany śrub, ale była tylko jedna więc goniec po raz kolejny poszedł do sklepu. Wrócił o 13:00, a cała akcja zakończyła się ostatecznie o 14:00.

Lekcja egipskiej cierpliwości trwała więc całe 5 godzin, na koniec zażadano od nas kwoty dwa razy większej niż się należało. No cóż, jak się okazuje nawet w Egipcie CZAS to PIENIĄDZ ;)

* * *
Przeczytaj także:
Egipska codzienność: cz.1 cz.2
Tysiące przyjaciół
Tylko w Egipcie!

Z notatnika Chrisa: Katedra Św. Pawła w Abidżan

2010-10-09T22:47:00.005+02:00

Wybrzeże Kości Słoniowej jest bardzo młodym państwem, co jest dość powszechnym zjawiskiem w subsaharyjskiej Afryce. Samo miasto zaczęło powstawać około stu lat temu jako istotny port na terenach Francuskiej Afryki Zachodniej. Ciekawa jest nazwa miasta, ponieważ Abidżan w lokalnym języku oznacza „Właśnie ścięłam liście”. Nazwa powstała w momencie kiedy Europejczycy po przybyciu w to miejsce zapytali lokalne kobiety, jak nazywa się to miejsce. Owe kobiety nie rozumiejąc pytania zadanego w obcym języku odpowiedziały to co wydawało się im słuszne w danym momencie i tak owe nieporozumienie zamieniło się w wielkie miasto.

Ze względu na swój młody wiek, Abidżan jest pozbawiony zabytków, ale w latach 80-tych XX wieku wybudowano tu nowoczesną i piękną katedrę, której budowę pobłogosławił nasz polski papież. Konstrukcja katedry oparta jest na pylonie i przeciągniętych od niego aż do drugiego końca obiektu stalowych linach, przez co dach jest konstrukcją wiszącą.

Najciekawiej robi się jednak po wejściu do wnętrza katedry, ponieważ natychmiast zwracają na siebie uwagę niezwykłe witraże zajmujące większość przestrzeni ścian katedry. Są tu sceny z codziennego życia lokalnej ludności, dalej nad ołtarzem głównym są sceny z Pisma Świętego, ale najbardziej niezwykła wydała mi się scena obrazująca przybycie dwóch misjonarzy, którzy przypłynęli właśnie dla mieszkających tu ludzi i dla krzewienia chrześcijaństwa na tym terenie w sposób jaki robili to święci Piotr i Paweł. Witraż przedstawia scenę wyidealizowaną, ale przyznam, że po raz pierwszy w życiu widziałem witraż w katedrze, na którym są słonie, małpy, palmy i tutejsza ludność w lokalnych, czyli dość skąpych strojach – obraz zupełnie niezwykły dla Europejczyków, ale przecież zupełnie naturalny dla tutejszych ludzi. Do tego całość jest niezwykle kolorowa i pełna różnych różności, tak jak to bywa w tej części Afryki – kolorowo, różnorodnie, słonecznie i wesoło.

Warto jeszcze dodać, że przy katedrze stoi piękna postać Jezusa, wzorowana na Jazusa z Rio do Janeiro, a kilka kroków dalej znajduje się pomnik Jana Pawła II, postawiony na pamiątkę jego pielgrzymki na Wybrzeże Kości Słoniowej. Ostatnią atrakcją katedry jest wspaniały widok na miasto i jego niezwykłą przyrodę.

* * *
Przeczytaj także:
Piramidy Czarnych Faraonów
Krokodyla kup mi luby!
Przybysz z Egiptu w Chartumie

Z notatnika Chrisa: Abidżan – miasto zieleni i nietoperzy

2010-10-06T11:48:00.006+02:00

Abidżan – stolica Wybrzeża Kości Słoniowej - położony jest zaledwie pięć stopni szerokości geograficznej na północ od równika więc obecnie Słońce świeci tu niemal pionowo z góry. Na szczęście pobliska Zatoka Gwinejska przynosi znad ocenu dość umiarkowaną temperaturę. Jest to jednak ten kawałek świata, gdzie roślinność uwielbia połączenie wysokich temperatur z wszechobecną wilgocią przeplataną porami deszczowymi. Październik to kulminacja tak zwanej małej pory deszczowej, więc pada tu codziennie, ale raczej przelotnie. Wszystko to sprawia że Abidżan w porównaniu z Kairem jawi się jak niezwykły zielony ogród, w którym rzucony na ziemię ogryzek po miesiącu zamienia się w niemałą jabłoń, a wzrost roślin można niemalże obserwować przystając na chwilę na ulicy. Jest to zupełne przeciwieństwo Kairu – w Egipcie trwa wieczna walka o to, aby ziemię i rośliny nawadniać pompując masy wody z Nilu na wszystkie okoliczne pola, trawniki i ogródki. Ludzie codziennine starają się zahamować łakomstwo wielkiej pustyni. Tu w Abidżan jest wręcz odwrotnie – ludzie codziennie starają się powstrzymywać rośliny przed niepohamowanym „atakiem” na to co sami zbudowali. Walka idzie na maczety, ogień oraz kanały osuszające przez co udaje się zachować „status quo”.

Abidżan zatopiony w zieleni

Kiedy po całodniowej walce z roślinami, ludzie zaczynają wieczorem oddawać się błogiemu lenistwu, na łowy wyruszają pewne nietypowe stwory. Zawsze wybrzeże morza lub ocenu kojarzyło mi się z mewami kołującymi w powietrzu, z ich specyficznymi okrzykani, głośniejszymi niż sztormowe fale. W Abidżan należy jednak zweryfikować ten stereotyp. Moja początkowa pewność, że to mewy hałasują za oknem zmieniła się w ogromne zdumienie, ponieważ na pierwszy rzut oka tutejsze mewy miały dziwnie czarną barwę. Na drugi rzut oka – miały jakieś dziwnie kanciaste skrzydła, a na trzeci i ostatni rzut oka – okazało się, że to nietoperze większe od sporego gołębia. Stworzenia te zaczynają swoje łowy jeszcze za dnia i niczym polskie wrony, całymi tabunami szaleją w powietrzu wyłapując muchy i malaryczne komary. Widok jedyny w swoim rodzaju.

Nietoperze na tle zachodzącego słońca

* * *
Przeczytaj także:
Targ wielbłądów w Birkash
Czarna i Biała Pustynia
Libijscy jaskiniowcy

Fryderyk Chopin pod biało-czerwonymi piramidami

2010-10-03T10:14:00.016+02:00

Chopin pod Piramidami - w ramach obchodów roku Chopinowskiego pod takim tytułem odbył się koncert u stóp piramid w Gizie. Specjalnie na tę okazję zamontowano czerwone reflektory, które w czasie koncertu oświetlały dwie największe piramidy: Cheopsa i Chefrena. Pozostałe były oświetlone na biało tworząc biało-czerwone tło dla koncertu.

Janusz Olejniczak (fortepian) oraz Dina Iskander (sporan) i Leszek Świdziński (tenor) na tle Sfinksa i, specjanie na tę okazję oświetlonej na czerwono, piramidy Chefrena

Zdjęcia dzięki uprzejmości Karen Anne Thom.
Galeria jej zdjęć dostępna jest tutaj.
Thank you Karen!

Urodzona w Aleksandrii Dina Iskander przepięknie zaśpiewała po polsku "Gdybym ja była ..." ("Życzenie")

Ten wyjątkowy koncert prezentował muzykę Chopina w aranżacji klasycznej, jazzowej i rockowej. Było to jakby nowe, współczesne spojrzenie na muzykę, która powstała blisko 200 lat temu. To doskonały sposób, aby przez osobę wybitnego kompozytora promować Polskę, ale i zainteresować jego twórczością szeroki krąg odbiorców.

Janusz Olejniczak i Royal Quartet

Leszek Możdżer

Pod piramidami zabrzmiała muzyka w wykonaniu Janusza Olejniczaka, Royal Quartet, Leszka Możdżera oraz grupy Rock Loves Chopin. Występy uświetnił zespół taneczny Folies Dance Company, który szczególnie zachwycił mnie dwoma układami: tańcem na pięciolinii i przepięknie odtańczoną, w biało-czerwonych strojach, interpretacją tańców narodowych.

C H O P I N

Było cudnie, a muzyka zrobiła ogromne wrażenie także na licznie tu obecnych obcokrajowcach. Program był ułożony genialnie - przez cały koncert napięcie rosło, klasyczna interpretacja przeszła płynnie w wersję jazzową, by zakończyć program silnym rockowym uderzeniem.

Zabrakło mi tylko rzutu oka na Żelazową Wolę, wierzby na mazowieckich polach i jesienny wiatr, które tak mocno inspirowały Chopina, a które tak różne są od otaczającej nas pustyni ...

* * *
Wybierającym się w najbliższym tygodniu do Kairu polecam kolejne wielkie wydarzenie pod piramidami - "Operę Aida", która nie była tu wystawiana przez kilka kolejnych lat. Operę Aida pod Piramidami można obejrzeć 5, 6, 7 i 10 października br. Bilety w cenie 100, 200 i 300 LE do nabycia w Cairo Opera House (więcej).

Musisz zobaczyć, czyli o Operze Aida
Opera Aida pod piramidami w Gizie - w Al Ahram Weekly
Yalla habibi, czyli o muzyce w Egipcie

Namiot - bezcenny, za wszystko inne zapłacisz kartą Mastercard

2010-10-02T11:00:00.002+02:00

Desert camping, czyli wyprawa na pustynię ze spaniem w namiocie lub bezpośrednio pod rozgwieżdżonym niebiem, to ulubiony sposób spędzania weekendów przez niemal wszystkich obcokrajowców mieszkających w Egipcie, ku zdziwieniu większości Egipcjan. Do tego przydaje się namiot, szczególnie podczas niespodziewanej burzy piaskowej.

W Egipcie kupić można PRAWIE wszystko, przy czym PRAWIE robi wielką różnicę. Są namioty słabe i stosunkowo tanie (tzn. w akceptowalnej przez nas cenie, choć w Polsce w tej cenie można kupić dobry namiot) i namioty, które są warte kupienia w cenie stanowczo nie do zaakceptowania.

Tak więc jedyny wart kupienia mały 3-osobowy namiot kosztuje zaledwie równowartość ... 1500 złotych. W tej cenie można:

a. spędzić w Egipcie w hotelu 4-5 gwiazdkowym tygodniowe wakacje, wraz z przelotem tam i z powrotem z Polski, lub

b. polecieć nowym bezpośrednim połączeniem LOT-u na zakupy do Warszawy i przywieźć nowy namiot (!).
... a dodatkowe wolne kilogramy bagażu można przeznaczyć na zapasy szynki lub inne smakołyki niedostępne w Egipcie :)

PS. Sprowadzilibyśmy namiot pocztą, ale boimy się, że podzieli los mebli z Ikei (więcej) ;(

* * *
Przeczytaj także:
Bezcenne!
Posty związane z pustynią
Podatki na deser
Egipski Outsourcing

Cairo Life

2010-09-27T11:07:00.008+03:00

We've never seen more than 3 stars
Pollution from 3 million cars
Bawabs be watchin' yo apartment
Blastin' fairouz n halim hafez

Shara Haram so sleezy
Everyone trying to speak engileezy,
Psst psstt, ya man ya captain , ya seedi.
I wish their life was a lil' more easy.

Gotta stuff your face with koshary
Plus ful, is the fuel of any masry
Molokheya is tasty, trust me
Where u from? I'm Egyptian asli.

You gotta smile, I know it's hard
Thank God, fo' wha u got, can't even complain.
Ma3lesh, Inshallah, bokra, that's how Egyptians do their thang

Come downtown, walk all around, let me tell about the sound
Beep beep, watch yo back, or they gonna flash their lights to get you back on track.
Um Kalsoum, time to move, yella oum, it's time to prove

Słowem esencja Kairu!

Sankis you for watching ;)

* * *
Przeczytaj także:
Yalla Habibi!, czyli egipska muzyka
Szukajcie a znajdziecie, czyli rock w Egipcie
Na zimowe poranki ...

Tutaj rozstąpiło się Morze Czerwone?

2010-09-26T20:46:00.002+03:00

Pan rzekł do Mojżesza: "Czemu głośno wołasz do mnie?" Powiedz Izraelitom, niech ruszają w drogę. Ty zaś podnieś swą laskę i wyciągnij rękę nad morze i rozdziel je na dwoje, a wejdą Izraelici w środek na suchą ziemię"
(Wj 14:15-16)

Exodus od zawsze intrygował ludzi, którzy poszukowali miejsca przez które Izraelici przekroczyli Morze Czerwone. Jedna z teorii, opisana przez dr Lennarta Mollera w książce "Exodus. Śladami wydarzeń biblijnych", mówi o płaskim podwodnym moście przez Morze Czerwone w zatoce Akaba, na wysokości Półwyspu Nuweiba.

Teraz amerykańscy naukowcy znaleźli inne odpowiednie miejsce, w delcie Nilu:
zobacz artykuł "Tutaj rozstąpiło się Morze Czerwone?"
Tylko czy ta teoria wydaje się bardziej prawdziwa?

* * *
Przeczytaj także:
Śladami wydarzeń biblijnych
Imię Boga
Chrześcijański weekend w muzułmańskim kraju

Egipska codzienność cz.2: Jak zdewastować ogród

2010-09-21T17:02:00.005+03:00

Większość gatunków palm ma to do siebie, że dla ich własnej urody należy je przycinać raz do roku. Sprawa jest prosta gdy palma jest jeszcze mała, ale palmy w pewnym wieku wymagają już specjalistycznego strzyżenia dokonywanego przez palmoobcinacza. Taki palmoobcinacz obwiązuje siebie i palmę odpowiednio grubym pasem, po czym metr po metrze wspina się na jej wierzchołek. Starsi czytelnicy mogą jeszcze pamiętać panów z polskiej energetyki lub telekomunikacji, którzy wiele lat temu w podobny sposób wspinali się na drewniane słupy celem instalacji lub naprawy kabli.

Ogrodnik „opiekujący” się naszym kawałkiem zieleni z palmami po wielu tygodniach przypominania, w końcu zaprosił pewnego paloobcinacza do naszego ogrodu. Obaj panowie byli szczęśliwi, że mogą wykonać kawał dobrej roboty, a palmoobcinacz po pieszczotliwym przywitaniu z naszym ogrodnikiem (obowiązkowo trzeba wykonać tzw. „misia” i obcałować się po policzkach) przystąpił do dzieła. Wlazł na górę i rozpoczął … dzieło zniszczenia. Żadnemu ze wspomnianych panów nie przyszło do głowy, aby odstawić doniczki z kwiatami stojące pod palmami. Nie przyszło im też do głowy, aby zrzucać obcięte liście tak aby nie łamać gałęzi sąsiednich drzew oraz rosnących pod nimi krzewów. Żadna taka myśl nie zanieczyściła czystych (a może pustych) umysłów bohaterów naszej opowieści. Ciężkie palmowe liście jeden po drugim spadały z łoskotem na ziemię, rosnące poniżej rośliny wyły z bólu. Słychać było trzaski łamanych gałęzi sąsiedniego jaśminu, który wręcz krwawił swoimi białymi sokami. Wszystko to na próżno, bo robota szła z gazem i nikt nie przejmował się jakimiś drobiazgami.

My przybyliśmy na ów „plac ogrodniczych zabaw” na sam koniec przedstawienia i mogliśmy tylko podziwiać krajobraz po bitwie. Chciało się nam płakać, a nasz ogrodnik po tradycyjnym „Sorry Madam”, które należałoby raczej przetłumaczyć „no cóż, stało się”, ze stoickim spokojem powiedział, że przecież to wszystko kiedyś odrośnie. Kiedy nasze głosy w czasie rozmowy z nim przekroczyły standardowy poziom decybeli, powiedział że w ramach zadośćuczynienia może skosić trawę. Na to jednak mu już nie pozwoliliśmy, bo kto da nam słowo, że po jego koszeniu trawnik nadal będzie zielony …

* * *
Przeczytaj także:
Egipska codzienność cz.1: Meble na granicy
Palmowe liście

Al-Azhar popiera zakaz noszenia nikabu

2010-09-17T22:05:00.004+03:00

Czołowy muzułmański duchowny Al-Azharu - prestiżowej instytucji islamu sunnickiego, pochwalił wczoraj francuski zakaz zakrywania twarzy przez muzułmańskie kobiety, mówiąc że nikab szkodzi wizerunkowi islamu.

Abdel Mo'ati el-Bayyoumi, członek wpływowego Islamskiego Centrum Badań Al-Azhar powiedział, że nikab, zasłona zakrywająca całą twarz, pozostawiająca tylko otwory na oczy, nie ma żadnych podstaw w prawie islamskim i nie ma nic na ten temat w Koranie i Sunnie, która go uzupełnia".

"Osobiście popieram zakaz i wielu moich braci z Islamskiego Centrum Badań także go popiera. Moje stanowisko przeciwko nikabowi jest w rzeczywistości starsze niż francuskie" - powiedział Bayyoumi, który napisał książkę przeciwko tym praktykom.

"Chcę przekazać wiadomość do muzułmanów we Francji i w Europie. Nikab nie ma żadnych podstaw w islamie. Czuję rozczarowanie kiedy widzę siostry (we Francji) noszące nikab. To nie pokazuje dobrego wizerunku islamu".

W październiku ubiegłego roku, Wielki Szejk Al-Azharu zakazał noszenia nikabu w instytuacjach tylko dla kobiet, gdyż nie jest to strój islamski (więcej).

"The Egyptian Gazette", 16 września 2010, str. 1

* * *
Przeczytaj także:
Egipt nie chce, by kobiety zasłaniały twarz
Co kraj to obyczaj
Modny strój na upalne lato

Chopin pod Piramidami

2010-09-16T15:06:00.007+03:00

29 września 2010 r. o godz. 20:00 w Gizie pod Kairem zaprezentowane zostanie widowisko multimedialne pt. CHOPIN AT THE PYRAMIDS.

Na trzech scenach u podnóża monumentalnego Sfinksa wystąpią: Janusz Olejniczak, Leszek Możdżer, Anna Serafińska, Royal Quartet, mistrzowie gitary z Rock Loves Chopin: Ryszard Sygitowicz, Jacek Królik, Marek Raduli oraz tancerze z Folies Dance Company.

Będzie to pierwsza tak wielka prezentacja muzyki Chopina w świecie arabskim.

Uczestnictwo w koncercie jest bezpłatne, wymaga jednak uzyskania zaproszenia.
Zgłoszenia pod adresem: secretary@kair.polemb.net

Przedsięwzięcie realizowane jest przez Stołeczną Estradę, Ministerstwo Kultury Egiptu, Operę Narodową w Kairze oraz Ambasadę RP w Kairze.

Więcej szczegółów na stronie Ambasady RP w Kairze.

My się wybieramy, a Wy?

Do wyboru do koloru, czyli ... który smak wybierasz ;)

2010-09-13T13:47:00.007+03:00

Tak wygląda lodówka z przetworami mlecznymi w jednym z największych marketów spożywczych w Kairze. Do wyboru macie jogurt naturalny, jogurt naturalny i oczywiście jeszcze jogurt ... naturalny. O przepraszam - jest jeszcze brzoskwiniowy, który istotnie przełamuje monotonię ;)
Więcej do wyboru nie ma, przynajmniej w Ramadanie.

PS. Teraz możecie docenić wybór, jaki macie na co dzień.

Zaułek cudów

2010-09-11T14:49:00.026+03:00

... takich biednych zaułków jest w Kairze bez liku. Zaułków urokliwych, pełnych warsztatów rzemieślniczych i małych sklepików; w których pięknie rzeźbione maszrabije (więcej o maszrabijach) kryją tajemnice mieszkańców, ich najskrytsze pragnienia i marzenia o lepszym życiu.

Opisując hisorie, które rzeczywiście mogły mieć miejsce w wąskich uliczkach starego Kairu, Nadżib Mahfuz wskazuje w tytułach swoich książek miejsca, gdzie mogły się one wydarzyć. Czy „Hamida z Zaułka Midakk” rzeczywiście tam mieszkała? A może warto zagłębić się stare uliczki i poszukać choć wspomnień o opisanych bohaterach.

„Hamida z Zaułka Midakk” to historia pięknej, lecz ubogiej dziewczyny, która podobnie jak wiele Egipcjanek marzy, że wychodząc za mąż za kogoś bogatego będzie mogła odmienić swój los. Tacy mężczyźni nie mieszkają jednak w zaułku Midakk. Gdzie ich spotkać? Jak spełnić marzenia o pięknych strojach i dostatnim życiu?

„Hamida z Zaułka Midakk” to więcej niż opowieść o burzliwych losach pięknej Hamidy. Poznajemy tutaj wielu intrygujących bohaterów: m.in. jej przybraną matkę swatkę, która próbuje różnych sztuczek, aby starczyło pieniędzy na czynsz, bogatą wdowę po pięćdziesiątce, która koniecznie chce wyjść za mąż, czy „twórcę kalek”, który okaleczając na życzenie daje ludziom „narzędzia” do żebrania. Wszystkie historie pięknie wplecione w wyjątkową atmosferę starego Kairu.

Przeczytanie książki może być także pretekstem do obejrzenia filmu „Midaq Alley” z Salmą Hayek. Co ciekawe choć scenariusz powstał na kanwie opowieści o Hamidzie akcja filmu rozgrywa się w Meksyku. I choć zmieniło się miejsce i jego atmosfera, losy bohaterów pozostały te same. Oprócz genialnej gry Salmy Hayek mnie spodobał się także sposób realizacji filmu i możliwość obejrzenia tych samych wydarzeń oczami różnych bohaterów.

Gorąco polecam zarówno film, jak i książkę.

Nadżib Mahfuz „Hamida z zaułka Midakk”, wydawnictwo Smak Słowa
(na stronie wydawnictwa można pobrać fragment książki do przeczytania)

"Midaq Alley", reż. Jorge Fons, Meksyk 1995
(CD z filmem było dodatkiem do miesięcznika Film; film dostępny jest na Allegro.pl)

* * *
Zobacz także:
Książki związane z Egiptem, które warto przeczytać
Nadżib Mahfuz - trylogia "Opowieści starego Kairu"

Czas na piknik!

2010-09-09T08:07:00.002+02:00

Właśnie rozpoczyna się Eid ul-Fitr - Święto Oczyszczenia kończące Ramadan. Dla Egipcjan jest to okazja do spędzenia kilku wolnych dni w gronie rodziny. W tym czasie Kair pustoszeje - mieszkańcy wykorzystują Eid do odwiedzin rodziny mieszkającej poza miastem.

Dla nas jest to długi weekend, więc czas w drogę!

Życzymy Wam także udanego weekendu!
Za wcześnie? Nie do końca - u nas weekend zaczyna się już w czwartek po południu (więcej), a ten świąteczny weekend zaczął się już w środę ;)

* * *
Przeczytaj także:
Świat Ramadanowych reklam
Jaki dziś dzień tygodnia
Święta, święta ponad wszystko!

Egipska codzienność cz.1: Meble na granicy

2010-09-08T15:12:00.017+02:00

Cykl "Egipska codzienność" dedykujemy tym, którzy uważają, że życie w Egipcie jest jak Baśń z 1000 i jednej nocy. Nam przypomina raczej walkę o przetrwanie, więc jak mówią Egipcjanie "Enjoy!" ;)

* * *
Jakiś czas temu, a dokładnie w czerwcu, naszło nas aby do pokoju naszego Małego Turysty wstawić dwie dodatkowe szafki typu Trofast dostępne w sklepach IKEA. Szafki, a właściwie sosnowe ramy, nie są ciężkie (8 kg sztuka), więc postanowiliśmy zakupić i wysłać dwie ramy pocztą z Polski do Egiptu, ponieważ IKEA w Egipcie jeszcze nie istnieje i dokładnie nie wiadomo kiedy w końcu się wybuduje. Poza tym po ubiegłorocznych przeżyciach związanych z realizacją zamówionego u egipskiego stolarza prostego regału na książki postanawiliśmy nie narażać więcej na szwank naszego systemu nerwowego.

Rama Trofast

Czas mijał, a wysłana EXPRESEM (!) paczka nie nadchodziła. Zupełna cisza i brak wiadomości z poczty. Zaczęliśmy więc zakrojone na międzynarodową skalę poszukiwania i w końcu ustaliliśmy, że paczka czeka na nas od miesiąca na składzie celnym kairskiego lotniska. Zaczęliśmy dociekać dlaczego wciąż czeka i czemu nikt nawet nas nie powiadomił. Otóż nikomu nawet nie przyszło do głowy, że paczka czeka na cle, ponieważ Egipcjanie zastanawiają się, czy sosna jest drewnem bezpiecznym i dopuszczalnym w Egipcie. Na temat sosnowego drewna miał się wypowiedzieć światowej klasy specjalista z ministerstwa rolnictwa Egiptu.

Po takiej informacji nie wiadomo było, czy płakać czy śmiać się, szczególnie biorąc pod uwagę stopień dbałości Egipcjan o ochronę środowiska. Udaliśmy się więc na lotnisko, aby wydobyć naszą przesyłkę. I tu się dopiero zaczęło ... Przedstawiono nam pełną procedurę: najpierw należy zebrać podpisy i pieczątki pracowników służb celnych i przedstawicieli ministerstwa rolnictwa, którzy przy okazji muszą wykonać ekspertyzę drewna. Po tych czynnościach należy przejść standardową procedurę pocztową i wówczas paczka może być nasza. Pani udzielająca nam informacji bez przejęcia powiedziała, że zebranie podpisów i pieczątek trwa zazwyczaj od dwóch do trzech dni roboczych, w czasie których trzeba szwędać się po lotnisku, miło uśmiechać się do urzędników, wręczać łapówki i grzecznie czekać na swoją kolej.

Możemy Wam powiedzieć w tajemnicy, że postanowiliśmy aby pocztowo-celni urzędnicy udławili się tymi meblami. Niech je zniszczą, sprzedadzą lub ukradną, ale my nie spędzimy trzech dni i nie wydamy sporej kwoty na łapówki, cło i inne „niezbędne” opłaty, aby wydobyć osiem sosnowych desek – to byłaby już przesada!

* * *
Przeczytaj także:
Pocztowy tor przeszkód
Pocztowy labirynt - szczęśliwe zakończenie
Egipskie myślenie

Ciemność widzę, ciemność ...

2010-09-07T10:24:00.009+02:00

Kair, choć leży w Dolinie Nilu, z każdej strony otoczony jest przez pustynię. Przyjeżdżając tutaj spodziewaliśmy się problemów z wodą. No cóż ... – myślałam – mogę zapomnieć o wylegiwaniu się w wannie. Jakież było nasze zdziwienie, kiedy okazało się że dzielnica, w której mieszkamy jest bardzo zielona, a woda w ogromnych ilościach wylewana jest do ogrodów i ... na samochody myte przez bawaabów (więcej). Tak więc, pomimo że deszcz nie pada, często muszę skakać przez ogromną kałużę przed naszą bramą, a po niejednym spacerze mam nogawki zachlapane błotem.

Aby życie nie było zbyt kolorowe, często toniemy w egipskich ciemnościach. W upalne wieczory, po zachodzie słońca, kiedy temperatury za oknem wciąż oscylują wokół 30- 40 stopni Celsjusza nagle w całych kwartałach zapada ciemność. Klimatyzatory, lodówki i wszelkie urządzenia elektryczne milkną, światła gasną i zapada cisza, która trwa przez około 40 minut. Spokojnie, to nie awaria! To tylko działania mające na celu ograniczenie zużycia prądu, które latem, z powodu masowego używania klimatyzatorów lub wiatraków, zapewne przekracza wszelkie dopuszczalne normy. Akcje wyłączania prądu są spontaniczne – zawsze trzeba być w gotowości do kolacji przy świecach ze znajomymi. Gorzej, jeśli jesteśmy akurat w trakcie jej przygotowywania ;)

Mam pomysł racjonalizatorski, aby sporządzić harmonogram tego typu akcji i rozkleić afisze w poszczególnych kwartałach. W ten sposób kolejne "czarne godziny" nie zaskakiwałyby nas w najmniej spodziewanym momencie. Jednocześnie wrócilibyśmy do gospodarki centralnie planowanej, która w wielu dziedzinach wciąż funkcjonuje w kraju faraonów.

Centrum islamskiego Kairu, podobnie jak wiele innych dzielnic nie wspominając o Mieście Umarłych, jest bardzo słabo oświetlone. Wyjątek stanowią wybrane (nieliczne) meczety ozdobione z okazji Ramadanu.

* * *
Przeczytaj także:
Quiz: Sprawdź, gdzie mieszkasz!
Nie mamy Pańskiego płaszcza i co nam Pan zrobi!
Uwaga, krawężnik!

Który właściwie mamy rok?

2010-09-05T19:48:00.010+02:00

Zgodnie z kalendarzem żydowskim, świat powstał w roku 3761 pne, dlatego w obecnym roku 9-go września rozpoczyna się nowy żydowski rok 5771. Żydzi stosują kalendarz księżycowo-słoneczny przez co dzień Nowego Roku jest nieco ruchomy, ale wypada on zawsze w okolicach przesilenia jesiennego. Tego też dnia rozpocznie się żydowski post, który po dziesięciu dniach doprowadzi Naród Wybrany do święta przebaczenia zwanego Jom Kipur, które jest rodzajem ogólnonarodowej spowiedzi.

Przejdźmy jednak na drugą stronę granicy do „kraju much”, jak Żydzi określają państwo Micraim, zwane dziś Egiptem. Otóż nad Nilem czas w formie kalendarzowej zaczęto liczyć nieco wcześniej niż w Izraelu. Skutkiem tego w połowie lipca bieżącego roku rozpoczął się staroegipski rok 6252. To swoisty rekord świata!

Staroegipski kalendarz w Kom Ombo

Egipcjanie jako naród osiadły i rolniczy kierowali się wyłącznie Słońcem oraz gwiazdami i to do tego stopnia, że tydzień staroegipski trwał 10 dni, a nie 7 jak w kalendarzach ludów kierujących się fazami Księżyca. Ustalono też 3 pory roku zgodne z cyklami wylewów Nilu i upraw roślin w jego dolinie. Pierwsza pora roku to Achet, czyli pora wylewów Nilu. Pamiętać należy, że od maja w południowym Sudanie trwa pora deszczowa, powodująca swego rodzaju falę powodziową, której kulminacja w Egipcie przypada na początek września.

Druga pora roku zwana była Peret i zaczynała się w listopadzie. Był to czas wysiewów. Ostatnią porą roku jest Szemu, czyli gorące egipskie lato trwające od marca do lipca. Ta pora roku była radosnym czasem żniw, ale i smutnym czasem płacenia podatków. No cóż, jakaś równowaga zawsze musi być zachowana.

Tak więc po gorącym lecie przychodziło odnowienie świata staroegipskiego. W dniu Nowego Roku bóg Ra rodził się na nowo co rozpoczynało serię uroczystości i festiwali. W tym czasie łodzie we wspaniałych orszakach przybywały do stolicy kraju Memfis, a ludzie gromadzili się przy ogromnej statule Ibisa świętując ile się da. Po kilku dniach przerwy, siedemnastego dnia pierwszego miesiąca roku (miesiąc Tekh) oddawano honory zmarłym. Bezpośrednio po święcie zmarłych rozpoczynało się święto śpiewów, tańca, i picia czerwonego piwa – istne szaleństwo! Swoją drogą sama nazwa miesiąca Tekh w dość dosłownym tłumaczeniu oznacza „pijaństwo”. Szkoda, że nie produkują już w Egipcie tego słynnego czerwonego piwa – byłby to hit na skalę światową, przy którym Oktoberfest mógłby być jedynie lokalną niemiecką fanaberią. Aby zbyt mocno się nie „wysuszać” w drugim miesiącu roku egipskiego (miesiąc Menkhet) też pojawiało się kolejne kilkudniowe święto zwane Ipet. Uroczystości odbywały się w Luxorze i trwały 11 dni, podczas których oddawano cześć Amonowi. Potem 28-go dnia miesiąca rozpoczynał się kolejny festiwal na wyspie Elefantyna, a kilka dni później rozpoczynał się trzeci miesiąc nazwany imieniem bogini Hator. Aby nie było wątpliwości, owa bogini odpowiedzialna była za miłość i imprezowanie – aż strach pomyśleć co się wówczas mogło dziać w kraju nad Nilem.

Na szczęście, nawet po wielkim świętowaniu trzeba wreszcie wziąć się do roboty. Kończyła się pora roku Achet i zaczynała się pora Peret kiedy to trzeba było wyjść w pole, wysiać zboże, warzywa i inne związane z żywieniem rośliny. Nie oznaczało to, że imprezy i festiwale kończyły się definitywnie, ale z pewnością było ich nieco mniej. Jeden z ciekawszych festiwali odbywał się na zakończenie Proyet, kiedy to starożytni zajadali się cebulą. Na koniec nadchodziła pora roku Szemu, kiedy imprezowanie przeplatało się ze zbiorami i modłami o dobre wylewy Nilu. Tu też było kilka uroczystości i festiwali, ale i tak każdy z pewnością czekał już na kolejny Nowy Rok.

Wygląda więc na to, że w tym żyznym kraju, w którym raczej nigdy nie brakowało żywności, ludzie umieli się bawić cały rok. Może właśnie ten rodzaj stabilizacji społeczeństwa połączony z dość dobrą armią pozwolił Egipcjanom utrzymać swoje państwo przez kilka tysięcy lat do czasu niespodziewanej wizyty Aleksandra Wielkiego. Co by o nich nie mówić to przyznać im trzeba jedno: z pewnością umieli się bawić i musieli mieć niezwykle mocne głowy. Dziś po tym wszystkim pozostało jedynie zapisane hieroglifami wspomnienie.

* * *
Przeczytaj także:
Święta, święta ponad wszystko!
Jak obłaskawić krokodyla?
Świątynia prawie egipska

Ramadan w Egipcie

2010-08-14T08:17:00.002+02:00

* * *
Przeczytaj także:
Ramadan
Fanoos - Ramadanowe lampy cz.1 cz.2 cz.3
Świat Ramadanowych reklam
Wszystkie posty związane z Ramadanem

Dla spragnionych

2010-08-13T19:38:00.006+02:00

Kto raz się napije wody z Nilu, będzie do Egiptu zawsze powracał!

... żebyście tylko nie dostali niestrawności ;)

PS. Miejmy nadzieję, że to woda ze źródeł Nilu, a nie np. Delty.

* * *
Przeczytaj także:
Sabil-kuttab, czyli o wodzie w Kairze
Nie ma, nie ma wody?
Uliczne jedzenie

Nieoczekiwany początek lata …

2010-08-11T11:43:00.010+02:00

Już za miesiąc w Egipcie czas zmieni się na letni!!!
Znów przyjdzie nam przestawić zegar biologiczny o godzinę, wstawać wcześniej, ale i cieszyć się tym, że wieczorami jest dłużej jasno.

Wszystko byłoby zrozumiałe i oczywiste, gdyby ten wpis ukazał się w marcu, ale co ciekawe mamy właśnie sierpień, a zamieszczona informacja to nie Prima Aprilisowy żart. Właśnie zaczął się Ramadan (więcej), więc wspaniałomyślne władze Egiptu postanowiły z dniem 11 sierpnia przestawić czas na zimowy, aby skrócić czas między zakończeniem pracy w buirach, sklepach i fabrykach, a momentem rozpoczęcia wieczornego śniadania, czyli iftaru. Zastanawiało nas, czy Egipcjanie rzeczywiście nie zdają sobie sprawy z faktu, że przesunięcie czasu na zimowy nie spowoduje skrócenia dnia z 13 do 12 godzin. Może dają się nabrać na prosty chwyt jakiegoś ministra do spraw zarządzania czasem?

Okazało się jednak, że większość nie wierzy (na szczęście!), ponieważ badanie opinii publicznej wykazało, że dla ponad 70 proc. społeczeństwa zmiana czasu na zimowy w Ramadanie nie ma sensu - i tak trzeba wytrzymać ponad 13 godzin bez jedzenia i picia, nawet gdyby umówić się, że w południe jest północ. Myślenie w narodzie jednak jeszcze istnieje.

Na koniec powróćmy do wątku z początku naszych rozważań o wyższości czasu zimowego nad letnim. Po zakończeniu Ramadanu, czyli w połowie września, czas znów zostanie przestawiony na letni, ale tylko na trzy tygodnie. Zgodnie z egipskimi zasadami w pierwszy weekend października czas zostanie ostatecznie zmieniony na zimowy i tak już pozostanie do końca kwietnia 2011 roku.
Oby do lata!

* * *
Przeczytaj także:
Rozdwojenie jaźni, czyli o pogodzie w Egipcie
Jaki dziś dzień tygodnia
Wszystkie posty związane z Ramadanem

Wycieraczki w górę!

2010-08-05T10:37:00.005+03:00

W kraju, gdzie deszcz nie pada (o przepraszam, pada może przez 5 dni w roku i to z reguły po 5-15 minut) jedną z większych bolączek jest kurz. Zalega na ulicach, na drzewach i krzewach, przez nieszczelne okna i otwarte drzwi dostaje się do domów i sklepów. Sprzątać należałoby codziennie. Dlatego też codziennie chodniki i klepiska przed sklepami polewane są wodą, która rozpryskuje się na nogi przechodniów.

Po kilku godzinach postoju (szczególnie w cieniu drzew) samochody pokryte są sporą warstwą kurzu. Trzeba myć je codziennie. Ale myli się ten, kto sądzi, że myjnie samochodowe są tu oblegane. Widziałam ich zaledwie kilka, ponieważ samochody są myte bezpośrednio na ulicy, przed domami. Ale to nie właściciel zajmuje się tym „brudnym obowiązkiem”. Jeżeli już kogoś stać na samochód (który w Egipcie jest przynajmniej dwukrotnie droższy niż w Polsce, nawet jeżeli jest już pełnoletni) to nie zajmuje się takimi przyziemnymi zadaniami, choć czasami zdarzają się drobne wyjątki.

Generalnie jest to zadanie dla bawaaba – takiego odpowiednika naszego „gospodarza domu”. Już od rana słychać szum wody wylewanej na samochody. Opłata za mycie nie jest wysoka (od kilkudziesięciu do 100 funtów egipskich, czyli maksymalnie do 50-60 złotych miesięcznie), ale i z jakością bywa różnie. Dlatego też, aby właściciel nie miał wątpliwości, że samochód jednak został umyty bawaab podnosi wycieraczki do góry. Tak więc co rano mijamy ulice pełne samochodów z radośnie podniesionymi do góry wycieraczkami. To nic że lusterka i szyby, przynajmniej po umyciu naszego samochodu, nadal są zachlapane ... w końcu, komu w Egipcie potrzebne są boczne lusterka ;)

* * *
Przeczytaj także:
Quiz: Sprawdź, gdzie mieszkasz!
Egipskie chodniki
Rzecz o prasowaniu

Ramadan tuż, tuż!

2010-08-03T13:43:00.011+03:00

Już niewiele ponad tydzień pozostało do rozpoczęcia Ramadanu. Wszędzie panuje przedświąteczna gorączka – uliczki, na których dotąd rano leniwie toczyło się życie teraz pełne są sprzedawców i kupujących. I choć Ramadan jest okresem ścisłego postu od świtu do zmierzchu, noce są czasem spotkań rodzinnych i towarzyskich, i ... wielkiego jedzenia. Już teraz litrami kupowany jest olej, kilu-kilogramowe paczki makaronu, ryżu i cukru dominują w koszykach klientów w Carrefourze, do tego obowiązkowe daktyle i orzechy i ... ku mojemu zdziwieniu – przynajmniej kilka paczek chipsów. Jest to najlepszy czas dla handlowców.

Nie można także zapomnieć o fanus – Ramadanowej lampie, która przez miesiąc rozświetlać będzie ciemności. Oprócz lamp tradycyjnych, ręcznie robionych na oczach przechodniów, coraz więcej jest stoisk z chińskimi Ramadanowymi zabawkami. W tym roku pojawił się nowy model – z narodową reprezentacją piłkarską i obowiązkową (choć bardzo małą) Ramadanową lampą w dłoni.

A że Ramadan jest czasem zwiększonych wydatków należy pamiętać, aby wszystkie osoby, które dla Ciebie pracują na co dzień (pani do sprzątania, kierowca, bawaab, etc.) obdarować dodatkowym prezentem finansowym. Nie masz prawa odmówić – to Twój obowiązek dzielić się z biedniejszymi, szczególnie przed i w czasie Ramadanu, a dla nich przywilej na który wyczekują z niecierpliwością. To trochę, jak obowiązkowe bony towarowe przed Świętami Bożego Narodzenia :)

Ramadan kareem!

PS. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że Ramadan rozpocznie się w tym roku 11 sierpnia, ale ostateczną decyzję w tej sprawie podejmie Rada Mędrców na podstawie obserwacji księżyca.

* * *
Przeczytaj także:
Ramadan
Świat Ramadanowych reklam
Wszystkie posty związane z Ramadanem

Cisza w eterze

2010-07-12T13:01:00.006+03:00

Miło mi, że wiele osób dopytuje się, czy żyję. Dziękuję, żyję i mam się dobrze :)
Ale przecież są wakacje, więc chyba i mi należy się chwila wytchnienia ... od bloga ;)

Kolejne relacje już wkrótce, a tymczasem życzę wszystkim udanych wakacji, nie tylko w Egipcie!

Mango – egipskie jabłka?

2010-06-25T22:51:00.007+03:00

Sezon na mango rozpoczął się już jakiś czasu temu. Od kilku dni owoce mango spadają z naszego drzewa w ogrodzie. I choć mango, które wydawało nam się odpowiednikiem polskiego jabłka ze względu na wielość odmian, powszechną obecność i długi (kilkumiesięczny) sezon, okazuje się być dla Egipcjan towarem luksusowym. Pani do sprzątania, jak tylko wypatrzy mango w naszym ogrodzie, to od razu oczy zaczynają się jej świecić, a jej poprzedniczka wzdychała do owoców, które leżały w ogrodzie naszego sąsiada. Warto też dodać, że czasami zdarza się, że wynajmujący dom chcąc zapewnić wyżywienie swojemu ogrodnikowi zapisuje w umowie, że wynajmujący oczywiście ma prawo do korzystania z ogrodu, ale ... owoce mango należą się ogrodnikom.

Dlatego dziwią nas ceny mango – w końcu jest to owoc hodowany w Egipcie. Kilogram kosztuje średnio około 20 funtów (12 złotych), ale są odmiany, za które trzeba zapłacić 30, 40, a nawet 50 funtów (26 złotych), co przy średnich zarobkach w sektorze publicznym na poziomie 392 funtów (około 220 złotych) miesięcznie* i trochę wyższych w sektorze prywatnym, stanowi nie lada wydatek. Nie pozostaje nam więc nic innego, jak dzielić się naszymi mango z ogrodnikiem, panią do sprzątania, kierowcą, bawaabem ... Jak widać lista chętnych jest długa.

* na podstawie Business Today Egypt, maj 2010

* * *
Przeczytaj także:
Mój jest ten kawałek podłogi!
Zdążyć przed Ramadanem